Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Il riconoscimento del Genocidio degli Armeni da parte della Commissione Affari Esteri del Congresso degli Stati Uniti, avvenuto il 4/3/2010, ed il riconoscimento del Genocidio degli Armeni, dei Greci del Mar Nero e degli Assiro-Caldei, votato dal Parlamento Svedese il 12/3/2010, e di per sé un fatto molto importante, non solo per i popoli dell’Impero Ottomano che subirono tale Genocidio, in particolar modo gli Armeni e i Greci del Mar Nero, ma per l’umanità intera.

Ciò che accadde ai popoli non musulmani della Turchia durante gli anni 1914-1923, per non far riferimento a periodi precedenti, rappresenta un progetto di sterminio a sfondo razziale, metodico e sistematico, parziale o totale, di un gruppo etnico o religioso, secondo il termine di Genocidio adottato dopo il processo di Norimberga e universalmente riconosciuto dietro proposta dell’Associazione Internazionale di Studiosi del Genocidio (IAGS).

Con il termine Genocidio viene riconosciuto in maniera associativa, non solo il Genocidio degli Armeni (il 24 Aprile) e dei Greci del Mar Nero (il 19 Maggio), ma anche tutti i Genocidi che vennero eseguiti in Europa dai nazisti ecc., nei quali vennero adottate, ampliate e perfezionate le tecniche dei neo-Turchi e dei Kemalisti.

Il Parlamento Greco, ma anche quello Cipriota proclamarono, nel 1994, il 19 Maggio come Giornata della Memoria del Genocidio di 353.000 Greci del Mar Nero, in modo particolare durante il periodo 1916-23. Il Parlamento Cipriota aveva riconosciuto fin dal 1982 il Genocidio degli Armeni. Un riconoscimento che il Parlamento Greco effettuò, con grande ritardo, solo nel 1996. Il Parlamento Europeo a sua volta riconobbe fin dal 1987 il Genocidio degli Armeni e nelle risoluzioni che seguono fa menzione del Genocidio dei Greci del Mar Nero e degli Assiri.

Infine l’Associazione Internazionale di Studiosi del Genocidio (IAGS) approvò, nel 15 Dicembre 2007, una risoluzione per il Genocidio dei Greci del Mar Nero, degli Assiri e dei Greci di Anatolia, con la quale invita il governo Turco a riconoscere i Genocidi che attuò nei confronti dei popoli storici dell’Asia Minore.

A tutt’oggi 23 paesi hanno riconosciuto il Genocidio degli Armeni, mentre in molti altri sono stati fatti dei passi significativi verso questa direzione.

È evidente che il Genocidio che subirono i popoli storici dell’Asia Minore da parte dei neo-Turchi e dei Kemalisti, non è semplicemente un evento storico negativo. La dimensione etica della memoria ha da sempre avuto, ed ha tuttora, per ogni singola persona ma anche in contesti sociali più ampi, un grande valore ed un contenuto sostanziale.

Specialmente per noi acquista un significato particolarmente drammatico, dal momento che noi come Greci subimmo dei colpi mortali che si identificano con lo sterminio di intere popolazioni e con la perdita di terre e di luoghi storici nel Mar Nero, nell’Asia Minore, in Tracia ed in Cipro.

E mentre ognuno di noi aspettava che la questione sarebbe diventata un argomento di primaria importanza e di precedenza assoluta per la nostra politica interna ed estera, uno sforzo ed una lotta incessante allo scopo di restituire dignità, sia pure con molto ritardo, alla memoria delle centinaia di migliaia dei nostri morti, assiste invece con stupore non solo all’accantonamento di tutta la questione, ma anche all’occultamento cosciente, al silenzio o addirittura alla distorsione dei fatti reali, quando essi vengono compiuti.

Come può essere altrimenti interpretato il silenzio assordante, non solo da parte del governo Greco, amico espressamente dichiarato dell’”alleato” Turco, che si prepara ad accogliere nel mese di Maggio il Primo Ministro neo-ottomano Tayyip Erdogan, ma anche da parte della quasi totalità dell’opposizione, sia di destra che di sinistra. Non è strano, tanto per dire, che gran parte della sinistra greca alzi una voce stentorea e protesta ad ogni violazione dei diritti umani, sia in Grecia che in tutto il mondo, mentre mantiene una posizione indegna di colpevole silenzio di fronte a fenomeni simili di Genocidio, quando in Svezia il Genocidio dei popoli storici dell’Asia Minore è stato riconosciuto, grazie soprattutto alla posizione assunta dalla sinistra svedese?

Come cittadini greci, sensibili alle questioni nazionali e sociali, chiediamo dal governo greco, dai partiti greci, dalle organizzazioni e dai nostri concittadini, di fare il proprio dovere.

Tutti quelli che credono e mirano all’amicizia e alla fratellanza tra i popoli, devono fare tutto il possibile affinché venga riconosciuto da tutti i governi del mondo, e naturalmente anche da quello turco, il Genocidio dei Greci del mar Nero, degli Armeni e degli Assiri.

La Turchia deve riconoscere realmente e non solo apparentemente, tale realtà storica e deve abbandonare per sempre la politica espansionistica e razzista che esercita nei confronti non solo dei popoli, degli stati e delle nazioni che la circondano, ma anche nei confronti degli stessi popoli che compongono lo stato moderno turco.

Solo allora ci sarà la possibilità che venga aperta la via verso una amicizia greco-turca vera e autentica e non falsa e ipocrita, segno di sudditanza e di schiavitù volontaria, che conduce a delle nuove catastrofi.

In questa continua ricerca del significato della libertà, in questa battaglia impari della memoria contro l’oblio, i morti sono sempre presenti perché giustizia venga a loro assegnata.

Seguono le firme……..

Advertisements

Σάββατο 29η Μαΐου, 9:30-11:00 το βράδυ, η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ συζητά με τον Κωνσταντίνο Μπλάθρα, με αφορμή την Άλωση της Πόλης, για την βυζαντινή κληρονομιά, τις χαμένες πατρίδες, τη Μεγάλη Ιδέα, για τη σχέση Εκκλησίας και Βυζαντινού Κράτους, αλλά και για τις καταστροφές στον Παρθενώνα και τον Κώστα Γαβρά, για τον Κορνήλιο Καστοριάδη και την απαξίωση του Βυζαντίου, για τον Αντρέ Μπρετόν και τους Σουρρεαλιστές, που συναντούν τη βυζαντινή τέχνη. Ραδιόφωνο της Εκκλησίας της Ελλάδος 89,5FM Σάββατο 29 Μαΐου, 21:30-23:00 Και στο internet: http://www.ecclesia.gr

του Θεόδωρου Ε. Παντούλα

Τα γεγονότα σχετικά με την δεύτερη άλωση της Κωνσταντινουπόλεως είναι λίγο πολύ γνωστά. Περισσότερο σημαντική όμως από τα ίδια τα γεγονότα είναι νομίζω η πρόσληψή τους και η μεθερμήνευσή τους από το ίδιο το λαϊκό σώμα. Οι θρήνοι, οι θρύλοι, και οι παραδόσεις αντιμετωπίσθηκαν μέχρι σήμερα σαν «σημαντικότατα λογοτεχνικά μνημεία» και έλαβαν θέση επίζηλο στις ιστορίες της νεοελληνικής λογοτεχνίας και στις επετειακές ρητορείες. Πρόκειται για μια στενόκαρδη αντιμετώπιση που σφετερίζεται την λαϊκή παράδοση και παραθεωρώντας την, την παραχαράσσει κατά το δοκούν. Η φιλολογική και «ιστορική» αντιμετώπιση της λαϊκής παράδοσης δια της κειμενοποιήσεώς της στέρησε εν τέλει από την ίδια την παράδοση την αλήθεια της, που αλήθευε όσο κοινωνούνταν από το κοινωνικό σώμα και όχι όσο παρερμηνευόταν από ευφάνταστους μελετητές ή διαβαζόταν από φιλομαθείς αναγνώστες. Είναι ίσως αρκετά δύσκολο να γίνει αντιληπτή σήμερα η εξέχουσα θέση που ως ανυπέρβλητο οικουμενικό υπόδειγμα κατείχε η βασιλίδα των πόλεων κατά τους μέσους χρόνους. Η Κωνσταντινούπολη, η Νέα Ρώμη και η Νέα Ιερουσαλήμ συνάμα, αποτελούσε –παρά τις όποιες αντινομίες της– την ενσάρκωση της χριστιανικής πολιτείας που από καταβολής της είχε έναν καθαρά εσχατολογικό προορισμό τόσο για τους χριστιανούς όσο και για τους μουσουλμάνους, συνδέοντας το τέλος της με το τέλος του κόσμου και την Δευτέρα του Χριστού Παρουσία. Η άλωση της θεοφρούρητης Κωνσταντινουπόλεως από τους ετερόπιστους συγκλόνισε την Ρωμιοσύνη που δια των θρύλων και θρήνων της μεταποίησε την συμφορά σε ανυπέρβλητο πνευματικό μέγεθος. Το γεγονός της αλώσεως ήταν τόσο απίστευτο που η αποδοχή του γινόταν μόνο με την έκτακτη συνδρομή υπερφυσικών φαινομένων όπως με τα μισοτηγανισμένα ψάρια που παραμένουν ζωντανά μέχρι να ανακτηθεί η Πόλη. Ήτανε «θέλημα Θεού» η Πόλη να τουρκέψει κατά την λαϊκή απόφανση. Ο εκλεκτός του Θεού λαός τιμωρούνταν για τον εκπεσμό και τα ανομήματά του. Κυριαρχούν στις λαϊκές μας παραδόσεις η Αγια Σοφιά και ο τελευταίος βασιλιάς της Πόλης, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος. Σύμφωνα με τις παραδόσεις ο Κωνσταντίνος Δραγάτσης δεν πέθανε μαχόμενος ως απλός στρατιώτης στην Πύλη του Αγίου Ρωμανού όπως μας διαβεβαιώνουν οι ιστορικοί αλλά άγγελος Κυρίου τον περιέθαλψε σε μυστική σπηλιά και μαρμαρωμένος περιμένει την ώρα που και πάλι άγγελος Κυρίου θα τον ξεμαρμαρώσει. Στη παμμέγιστη εκκλησία της Αγίας Σοφίας θα μείνει ημιτελής η θεία λειτουργία. Όταν οι πολιορκητές θα εισβάλουν στην Πόλη ο ιερέας μαζί με τα τίμια δώρα θα φυγαδευτεί σε κρύπτη μυστική του αγίου βήματος. Εκεί περιμένει καρτερικά την απελευθέρωση της Πόλης για να ολοκληρώσει το μυστήριο. Τα μισοτηγανισμένα ψάρια, ο μαρμαρωμένος βασιλιάς, η ημιτελής θεία λειτουργία δείχνουν ότι το τραγικό γεγονός της αλώσεως εκλαμβάνεται ως προσωρινό. Θα έλθει το πλήρωμα του χρόνου που θα τελειώσει το τηγάνισμα των ψαριών, θα ζωντανέψει ο βασιλέας και θα ολοκληρωθεί η θεία λειτουργία όταν η Πόλη ανακτηθεί από τους υπόδουλους. Η αρχική δυσπιστία και απελπισία για το γεγονός της αλώσεως μετατρέπονται σε ελπίδα αποκαταστάσεως. Οι λαϊκοί θρήνοι και οι παραδόσεις οι σχετικές με την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως παρακάμπτουν ή και αγνοούν την ακρίβεια των γεγονότων, υπερβαίνουν τα περιστατικά για να εκφράσουν το πάθος και την συγκίνηση που προκαλεί το ίδιο το γεγονός. Η αναμφίλεκτη ιστορική τους αξία έγκειται στην νοηματοδότηση της αλώσεως και όχι στην ίδια την άλωση. Το πότε και πώς πλάσθηκαν ή μεταπλάσθηκαν είναι ερωτήματα που δυστυχώς δεν μπορούν να απαντηθούν. Η καταγραφή τους άρχισε στις αρχές του 19ου αιώνα αλλά η σύνθεσή τους είναι κατά πολύ προγενέστερη χωρίς όμως να μπορεί να προσδιορισθεί με ακρίβεια. Το ποσοστό επέμβασης των καταγραφέων είναι ένα άλλο ζήτημα που δεν μπορεί επίσης να βρει ικανοποιητική απάντηση αν και η θεμιτή πληθώρα παραλλαγών τους πιστοποιεί, νομίζω, την διάδοσή τους και όχι την λόγια επεξεργασία τους. Όσο για την ανιστόρητη άποψη ότι οι παραδόσεις οφείλονται σε όψιμες και λόγιες επιδράσεις οι λίγοι θιασώτες της αναγνωρίζουν –άθελά τους– την σχέση συνδιαλλαγής μεταξύ λόγιας και λαϊκής παραδόσεως αλλά αποσιωπούν ότι ή λόγια και ‘διαφωτισμένη’ παράδοση αναπαρήγαγε και διέδιδε όλες τις δυτικές προκαταλήψεις περί Βυζαντίου. Γεγονός είναι ότι η υπόδουλη Ρωμιοσύνη ακόμη και μετά την άλωση είχε πνευματικό και πολιτικό της κέντρο την Κωνσταντινούπολη. Κένταγε δικέφαλους αετούς στα προικιά της και στα Χριστόψωμα, σιγόψελνε προσευχές στις εκκλησιαστικές ακολουθίες της, νανούριζε τα βλαστάρια της τάζοντάς τους την Πόλη, πενθούσε τις Τρίτες και με κάθε ευκαιρία ευχόταν «και του χρόνου στην Πόλη». Πολύ πριν η νεοελλαδική λογιοσύνη «αποκαταστήσει» την σχέση της με το παρελθόν του Γένους το ίδιο το Γένος έδινε με την επανάσταση του 1821 απάντηση. Ο Γέρος του Μοριά ήταν κατηγορηματικός σε συζήτησή του με τον Χάμιλτον : «ο βασιλεύς μας (= ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος) εσκοτώθη, καμία συνθήκη δεν έκανε». Η Πόλη αλώθηκε, δεν παραδόθηκε. Γι’ αυτό κι «εμείς ποτέ δεν εκάμαμε συμβιβασμό με τους Τούρκους». Ο αγώνας νοηματοδοτούνταν και νομιμοποιούνταν από τον τελευταίο Παλαιολόγο. Το γιατί βεβαίως κάποιοι βολεύτηκαν στην Αθήνα και λησμόνησαν την Κωνσταντινούπολη είναι μιαν άλλη πικρή νεοελλαδική ιστορία. Από ένα σημείο κι έπειτα η λόγια παράδοση δεν θα οικειοποιηθεί αλλά θα καπηλευτεί την λαϊκή παράδοση για να ενισχύσει τους νέους της προσανατολισμούς. Η Μεγάλη Ιδέα της Ρωμιοσύνης μετασκευάζεται σε Μεγάλη Ιδέα του μικρού ελλαδικού βασιλείου. Κι αν η «βυζαντινή» περίοδος ήταν το δήλιον πρόβλημα των λογίων η «βυζαντινή» κληρονομιά ήταν η ζώσα λαϊκή παράδοση που για πέντε αιώνες δεν έπαψε να παρηγορείται και να παρηγορεί την Παναγία τραγουδώντας: Σώπασε, κυρά Δέσποινα, μην κλαίης, μη δακρύζεις πάλι με χρόνους με καιρούς, πάλι δικά σου είναι. Το πρόβλημα των διαφωτισμένων –μέχρι γκαβωμάρας- λογίων δεν ήταν απλώς ότι απαξιούσαν τον μαρμαρωμένο βασιλιά, αλλά ότι δεν ήξεραν να τραγουδούν. Ήξεραν όμως να γράφουν. Έτσι το παυσίλυπον τραγούδι που μόλις μνημονεύθηκε έγινε κείμενο που διαβεβαίωνε ότι Πάλι με χρόνους με καιρούς, πάλε δικά μας είναι. Ασφαλώς δεν επρόκειτο για σύμπνοια της λαϊκής παράδοσης με τους χειραγωγούς της. Και η διαφορά, σίγουρα, δεν εξαντλείται στην αλλαγή της κτητικής αντωνυμίας, αν και η κτητική αντωνυμία είναι, επί του προκειμένου, η μόνη προσφορά των λόγίων μας στην αυτοσυνειδησία του λαού μας.

εφ. Η Σφήνα 28/05/201ο

23 (ΕΠΙ)ΘΕΣΕΙΣ

του Γιάννη Μαύρου

Δεν μπορώ να κοιμηθώ. Δεν μπορώ να ησυχάσω. Δεν μπορώ να σωπάσω.

Φέρω βαρέως το γεγονός ότι φτάσαμε, ως χώρα, ως έθνος και ως λαός, σ’ αυτό το κατάντημα. Είμαστε όλοι υπεύθυνοι. Άλλος περισσότερο και άλλος λιγότερο. Δια πράξεων και παραλήψεων. Άτομα και συλλογικότητες. Κυβερνήτες και αντιπολιτευόμενοι. Δεξιοί και αριστεροί. Κομματικοί και ανένταχτοι. Προλετάριοι, αγρότες και αστοί. Χειρώνακτες και πνευματικοί. Ως πολίτες. Ως γονείς.

Ξεκινώ λοιπόν με αυτοκριτική.

Κίνητρό μου η αγάπη γι’ αυτό τον τόπο, η θλίψη για την κατάντια του, η επίγνωση του αδιεξόδου, του στημένου ‘παιχνιδιού’, των μεγάλων δυνάμεων που συγκρούονται και των μικρών παικτών -ντόπιων και ξένων- που υποδύονται ρόλους, άσχημα μάλιστα, που δεν μπορούν να κρύψουν άλλο την αλήθεια, όπως δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν και την κρίση -του συστήματος και τη δική μας….

Κίνητρό μου και ο φόβος, η αίσθηση της απειλής, η ανάγκη άμυνας και η γνώση ότι η καλλίτερη άμυνα είναι η επίθεση.

Θέτω λοιπόν επι (χάρτου) θέσεις:

  1. Είμαστε ο καθένας, διαφορετικά βέβαια, μέρος του προβλήματος.
  2. Κάποιοι έχουμε αποφασίσει, διαφορετικά βέβαια, να επιχειρήσουμε να γίνουμε και μέρος της λύσης.
  3. Πρώτο βήμα είναι να διατυπώσουμε το πρόβλημα έτσι ώστε να έχει λύση.
  4. Η διατύπωση του προβλήματος δεν μπορεί παρά να είναι θεωρητική.
  5. Η λύση του προβλήματος δεν μπορεί παρά να είναι πρακτική.
  6. Η λύση του προβλήματος δεν μπορεί παρά να είναι πολιτική.
  7. Η χρεωκοπία του πολιτικού συστήματος και η απαξίωση των πολιτικών δεν πρέπει να οδηγήσει σε απαξίωση της Πολιτικής.
  8. Η υπεράσπιση της Πολιτικής είναι υπεράσπιση της Δημοκρατίας.
  9. Η Δημοκρατία σήμερα είναι ζητούμενο.
  10. Η λεγόμενη ‘Μεταπολίτευση’ έχει τελειώσει προ πολλού. Μπορούμε να θέσουμε διάφορα ορόσημα:
  • Πρωτομαγιά του 1975: θάνατος (δολοφονία;) Αλέκου Παναγούλη
  • 18 Οκτώβρη 1981: το ΠΑΣΟΚ στη Κυβέρνηση ο Λαός στην αφασία
  • Αναθεώρηση Συντάγματος 1986
  • Αναθεώρηση Συντάγματος 2001
  • Ολυμπιακοί αγώνες 2004
  • Παραγραφή ποινικών ευθυνών υπουργών με εκλογές 4ης Οκτωβρίου 2009
  • Κατάλυση Κοινοβουλίου και Συντάγματος με διαδικασία μονοκομματικής αποδοχής “πακέτου στήριξης” ΕΕ-ΔΝΤ χθες
  • «Σχέδιο Καλλικράτης» κατάλυσης της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στο όνομα της αποκέντρωσης και της αντιμετώπισης της δημοσιονομικής κρίσης σήμερα
  1. Επί της ουσίας βρισκόμαστε σε μια πρωτόγνωρη κατάσταση ‘νέας χούντας’ και νέας ‘τριπλής κατοχής’: οικονομικής και πολιτικής
  2. Οι σημερινές συνθήκες είναι δυσκολότερες από εκείνες της δικτατορίας των συνταγματαρχών και ίσως και από εκείνες της πρώτης τριπλής κατοχής γιατί:
  • σε αντίθεση με τότε ο εχθρός σήμερα είναι ‘αόρατος’
  • η ‘νέα χούντα’ είναι παγκόσμια
  • σε αντίθεση με τότε που η χώρα διέθετε ένα ρωμαλέο ΕΑΜ, μια κραταιά ΕΔΑ και ένα μαχητικό κίνημα (114, Λαμπράκηδες), σήμερα έχει μια πολυδιασπασμένη Αριστερά και ένα λαό μέχρι χτες σαστισμένο, απογοητευμένο, τραυματισμένο και σε μεγάλο βαθμό ‘διεφθαρμένο’
  • η κοινωνία έχει υποστεί βαθιές δομικές μεταλλάξεις που δυσχεραίνουν την ανάπτυξη κινήματος αντίστασης:
  1. αστικοποίηση και ερήμωση της υπαίθρου
  2. αποβιομηχάνηση
  3. λαθρομετανάστευση
  4. εξάρτηση από τον τουρισμό και τη ναυτιλία
  5. υπερχρέωση και καταναλωτισμός
  6. ύπαρξη διαπλεκόμενου καρτέλ ΜΜΕ
  • Αντί για “εξόριστη Κυβέρνηση” έχουμε ένα πολιτικό σύστημα …συνεργατών του κατακτητή, πλήρως υποτελές στο κεφάλαιο και την ντόπια και ξένη οικονομική ολιγαρχία
    • Οι κλεμμένοι αρχαιολογικοί θησαυροί
    • Το ‘κατοχικό δάνειο’
    • Οι πολεμικές επανορθώσεις
    • Οι αποζημιώσεις των θυμάτων
  1. Εξωτερικές απειλές στο Αιγαίο και τη Μακεδονία.
  2. Εσωτερικές απειλές στη Θράκη
  3. Πέμπτη φάλαγγα στην Παιδεία
  4. Η Κύπρος σε ομηρία
  5. Η Ελλάδα, εκτός από προτεκτοράτο των ΗΠΑ και της ΕΕ, γίνεται τώρα και δορυφόρος της Τουρκίας
  6. Κυπριακό και ‘Ελλαδικό’ είναι μεταπολεμικά οι δύο όψεις του ίδιου ελληνικού ‘νομίσματος’
  7. Αν το πραξικόπημα του 1974 και η τουρκική εισβολή και κατοχή ακρωτηρίασε την Κύπρο, η ‘Μεταπολίτευση’ θεμελιώθηκε πάνω στην αντίληψη ότι «η Κύπρος είναι μακριά» (Καραμανλής) και στον ψυχικό διχασμό του ελληνισμού: ενώ η Κύπρος μάτωνε η Ελλάδα πανηγύριζε την «αποκατάσταση της δημοκρατίας»…
  8. Το μέγιστο ‘εθνικό’ θέμα, η μέγιστη ηθική, πολιτική και οικονομική ‘εκκρεμότητα’ μεταπολεμικά είναι οι οφειλές της Γερμανίας προς την Ελλάδα:
  1. Το μέγιστο σκάνδαλο, η μεγίστη ύβρις, το μέγιστο όνειδος που μας βαραίνει είναι ότι δεν αξιωθήκαμε καν να διεκδικήσουμε ως κράτος τις οφειλές αυτές, μόνοι εμείς που πρώτοι δικαιούμασταν, ενώ όλες οι υπόλοιπες χώρες το έχουν  πράξει και έχουν ικανοποιηθεί.
  2. Το γεγονός ότι όχι μόνο δεν έχουμε διεκδικήσει τις οφειλές αλλά έχουμε, ως έθνος και ως λαός, υποβαθμίσει και ‘ξεχάσει’ το θέμα και ανεχόμαστε την ύβρι να απαξιούν διαχρονικά, Πρωθυπουργοί και Αρχηγοί Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, ακόμα και να δεχτούν σε ακρόαση τον Μανόλη Γλέζο και τους άλλους βετεράνους της Αντίστασης για το σκοπό αυτό, υποδηλώνει ότι η χώρα δεν διέθετε και δεν διαθέτει Ελληνική Κυβέρνηση, ότι ήταν και είναι υπό κατοχή.
  1. Η Αριστερά, αν και κατ’ αρχήν ‘ευαίσθητη’ στο θέμα αυτό, διστάζει να το αναδείξει στις διαστάσεις που του αξίζουν, να το θέσει δηλαδή στο επίκεντρο του καλέσματος εξέγερσης και ανυπακοής, στην καρδιά της μαχητικής διεκδίκησης μιας άλλης πορείας, μιας πορείας σωτηρίας για τη χώρα. Ειδικά σ’ αυτή τη ζοφερή συγκυρία, όταν οι χρηματικές οφειλές της Γερμανίας στην Ελλάδα (εξαιρουμένων των οφειλών στους Έλληνες) υπερβαίνουν κατά πολύ το δημόσιο χρέος, όταν με τη στάση της η Κυβέρνηση της Μέρκελ οδηγεί στην καταστροφή όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης, η υποβάθμιση του θέματος, αν δεν στοιχειοθετεί δόλο και δεν εγείρει υπόνοιες περί συσχετισμών του με το διαχρονικό σκάνδαλο της Siemens (αυτό αφορά τον δικομματισμό), συνιστά για την Αριστερά εγκληματική αμέλεια που εξηγείται (δεν δικαιολογείται) μόνο με προσφυγή σε ερμηνευτικά σχήματα που εκκινούν από τα ‘εθνικά’ της συμπλέγματα και την παθολογική της εμμονή στην μονομέρεια της ταξικής κοσμοθεώρησης.

Οι θέσεις αυτές πιστεύω ότι αν δεν είναι ήδη πλειοψηφικές είναι πάντως δυνάμει ηγεμονικές. Είμαστε πολλοί που δεν βολευόμαστε, ανησυχούμε και αντιστεκόμαστε με ποικίλους τρόπους. Όσο όμως δεν καταφέρνουμε να συνεννοηθούμε, “να μάθουμε να κουβεντιάζουμε ήσυχα κι’ απλά”, αλληλοεξουδετερωνόμαστε σε έναν εμφύλιο που καλά κρατεί δεκαετίες τώρα και συντηρείται τόσο από την ικανότητα και τη δολιότητα των αντιπάλων όσο και από τη δική μας ανευθυνότητα, τη δική μας αυταρέσκεια ή και μειοδοσία. Είναι ώρα αυτό να αλλάξει. Οι αντικειμενικές συνθήκες είναι υπερώριμες:

  • η σοβαρότητα της κρίσης και η αδυναμία του πολιτικού συστήματος να προσφέρει διέξοδο
  • η σύμπτωση, σε μεγάλο βαθμό, στη διάγνωση του προβλήματος και η ανάδειξη, σε πανευρωπαϊκή κλίμακα, ενός πλαισίου εναλλακτικής πολιτικής στρατηγικής με άμεσους στόχους τη μεταρρύθμιση της ΟΝΕ και του Συμφώνου Σταθερότητας
  • ο θυμός και η αγανάκτηση του λαού με τα μέτρα και η επικρατούσα άποψη ότι αυτά δεν είναι μόνο κοινωνικά άδικα αλλά και οικονομικά αδιέξοδα και καταστροφικά
  • η αποστροφή της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού και των εργαζομένων  στην εσωστρέφεια και στον αυτισμό της Αριστεράς και η απαίτησή του να προκύψει αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση εξουσίας, δηλαδή συνεκτική και τεκμηριωμένη πρόταση από αξιόπιστο πολιτικό φορέα

Αν η Αριστερά δεν αρθεί στο ύψος των περιστάσεων, δεν αξιωθεί να υπερβεί τα τραύματα και τις παθολογίες της ώστε να προσφέρει εθνική στρατηγική στα πλαίσια μιας εναλλακτικής ευρωπαϊκής στρατηγικής, δημοκρατικής, λαϊκής και οικολογικής, δηλαδή πραγματικά σοσιαλιστικής, το κενό θα καλύψουν, με τις ευλογίες των διαφόρων ‘κέντρων’, εθνικιστικές και λαϊκιστικές δυνάμεις της δεξιάς εις βάρος της Δημοκρατίας και των δικαιωμάτων μας, κοινωνικών και πολιτικών. Μια τέτοια ‘Αριστερά’, ασχέτως ρητορείας, ακόμη και προθέσεων, δεν θα ήταν επαναστατική αλλά βαθύτατα αντιδραστική και συνυπεύθυνη γι’ αυτή την απευκταία εξέλιξη. Αν η Αριστερά που σήμερα έχουμε δεν είναι σε θέση να αποκλείσει ένα τέτοιο ενδεχόμενο, τότε ο πρώτος στόχος μας ως επαναστατών είναι να την ανατάξουμε ή να την ανατρέψουμε, για να αναγεννήσουμε κινηματικά την ίδια πρώτα και τον τόπο μας μετά, σύμφωνα με τις καλλίτερες παραδόσεις της Εθνικής Αντίστασης και τη γνώση και τη σοφία που αποκτήσαμε έκτοτε. Για να αποφύγουμε πάση θυσία ένα νέο Εμφύλιο.

Αθήνα, 26 / 5 / 2010

Κυκλοφορεί στο τέλος της εβδομάδος το νέο τεύχος της πολιτικής Ενημέρωσης με πλούσια ύλη και σχολιασμό της επικαιρότητας.

Κείμενα των Χ.  Αργυριάδη, Δ. Βασιλειάδη, Στ. Παπαθεμελή, Μ. Δελιβάνη, Θ. Παντούλα, Π. Ψυρίλλου, Π. Α. Κωσταντινόπουλου, Γ. Παπαγιαννόπουλου, Η. Αλεξανδρή, Γ. Κωβαίου κ.ά.

πληροφορίες-συνδρομές: 210 3314314

του Θεόδωρου Ε. Παντούλα

Συνηθήσαμε το έγκλημα. Έγινε θέαμα οικείο λίγο μετά τις διαφημίσεις. Το παρακολουθούμε τρώγοντας πίτσες. Από παντού ακούμε για σκοτωμούς. Για παιδιά που πεθαίνουν από την δίψα. Για ανθρώπους που ξεφτυλίζονται για λίγη τροφή. Για ανθρώπους που εκριζώνονται από τις εστίες τους αναζητώντας στα ξένα την αξιοπρέπεια που τους στέρησαν.

Την ίδια ώρα η Δύση –η δική μας Δύση, η Δύση στην οποία ανήκουμε- συστέλλεται ως κορασίδα, κάνει την αυτοκριτική της αλλά και πάλι κάτι περισσεύει. Περισσεύει η έπαρση. Η έπαρση που συγκαλύπτεται με ηχηρά ονόματα: αναστοχασμός, αποαποικιοποίηση κ.ά. Όμως και πάλι Εμείς είμαστε ο Πολιτισμός κι Εμείς δικαιούμαστε να επιβάλουμε την κατάκτηση των ανθρωπίνων … δικαιωμάτων σε όλο τον κόσμο. Όλος ο κόσμος πρέπει να γίνει Δύση. Ο δικός μας ρατσισμός είναι πράξη πολιτισμού. Του δικού μας πολιτισμού. Του πολιτισμού που όσο ομνύει στην διαφορετικότητα, τόσο γινόμαστε όλοι ίδιοι.

Η Δύση στηρίζει την ευμάρειά της στην δυστυχία των άλλων. Γι’ αυτό δεν ξέρει πως να διαχειριστεί την παχυσαρκία της, όταν οι τηλεοπτικές της οθόνες γεμίζουν από σκελετωμένα παιδιά του τρίτου κόσμου. Αλλά κι αυτό μπίζνα είναι. Στέλνεις ένα μήνυμα με χρέωση και ξενοιάζεις. Ή υιοθετείς εξ αποστάσεως ένα παιδί. Έρχεται πιο οικονομικά. Δεν σε ξυπνάει τα βράδια και δεν χρειάζεται να το τρέχεις δεξιά κι αριστερά.

Όλα είναι τακτοποιημένα. Γι’ αυτό και ξεχνάμε ότι η δική μας ευζωία χτίζεται με την δυστυχία των άλλων, των πολλών –δικών μας και ξένων. Μια ευτυχία που θάβεται σε χωματερές τις οποίες δεν ξέρουμε πως να διαχειριστούμε! Ο πολιτισμός μας είναι πολιτισμός αποριμμάτων. Απορρίπτουμε αγαθά, ιδέες, ανθρώπους. Και κερδοσκοπούμε από τα απορρίματα. Ανακυκλώνοντας τα ποικίλα σκουπίδια μας. Πίσω από τα σκουπίδια μας όμως βρίσκονται άνθρωποι. Τις περισσότερες φορές άνθρωποι που δεν μας απλώνουν το χέρι για επαιτεία αλλά ζητούν να εξαιρεθούν από την «φιλανθρωπία» μας.

Στο μακρινό Αφγανιστάν βρίσκονται κι επαγγελματίες του ελληνικού στρατού. Δεν ξέρω ούτε πόσοι είναι ούτε εάν συμμετέχουν στα συμμαχικά εγκλήματα. Ξέρω όμως πως η ανοχή σε αυτήν την απανθρωπία θα έπρεπε να μας προσβάλλει όλους.

Στην καλύτερη περίπτωση διαβάζουμε σε εφημερίδες –ξένες κυρίως- τις ειδήσεις από το κατεχόμενο Αφγανιστάν. Ο στρατός δολοφονεί συνεχώς αμάχους: μητέρες, παιδιά, ανθρώπους που πάνε στις δουλειές τους και δεν γυρίζουν ποτέ σπίτι τους.

130000 ένοπλοι κι ένας λαός υπό κατοχή. Πρόσχημα ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας. Μια δεκαετία πριν αυτό το επιχείρημα ήταν ήδη αστείο. Τώρα είναι εξόφθαλμα επικίνδυνο.

Η Δύση καταστρέφει πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά και ηθικά μια χώρα. Μια χώρα που ανθίσταται. Αυτή η χώρα, δέκα χρόνια μετά την επέμβαση των αυτόκλητων αμερικάνων και των συμμάχων τους, παράγει περισσότερο από το 90% των ναρκωτικών με τα οποία μπουκώνεται η δυτική ερημιά.

Οι Αφγανοί δεν είναι ούτε Χριστιανοί, ούτε Μουσουλμάνοι ούτε Εβραίοι. Δεν έχουν κανέναν να υπερασπιστεί το δικαίωμά τους να υπάρξουν και να αυτοκαθοριστούν.

Τα εγκλήματα της Δύσης είναι και δια της τηλεόρασης εντός της οικίας μας αλλά έξω από την διπλοαμπαρωμένη πόρτα μας. Κάποτε όμως -ακόμη κι αν δεν την ανοίξουμε- αυτή η πόρτα θα σπάσει.

Θα έχουμε άραγε πού να κρυφτούμε τότε;

Εφ. Σφήνα 14/05/10


Αναγνωρίζουμε ότι το διαδίκτυο προσφέρει εναλλακτική και δωρεάν ενημέρωση αλλά αυτό δεν δικαιολογεί την ανωνυμία ή την ψευδωνυμία κανενός. Ό,τι ισχύει για όλα τα ΜΜΕ, νομίζουμε ότι θα πρέπει να ισχύει και για την ηλεκτρονική δημοσιογραφία. Δεν μπορεί να μένουν στο απυρόβλητο ούτε οι επιπολαιότητες ούτε οι σκοπιμότητες ούτε οι συκοφαντίες. Όσοι τις διαπράττουν, έχουν κάθε λόγο να μοιράζουν δεκάρικους για την ελευθεροτυπία, αλλά η ανοχή σε τέτοιες συμπεριφορές, από όσους έχουν το θάρρος της επώνυμης γνώμης τους, οδηγεί σε ενίσχυση της θρασυδειλίας όσων κρύβονται πίσω από τον υπολογιστή τους.
Να το πούμε, για μιαν ακόμη φορά, ξεκάθαρα: ενημέρωση με κουκούλα δεν γίνεται.
Ευκαιρίας δοθείσης να πούμε επίσης ότι αρκετοί χρήστες του διαδικτύου, στο όνομα της πολύπαθης …ελευθεροτυπίας, “κατεβάζουν“ βιβλία, μουσική ταινίες ή αναπαράγουν υλικό για το οποίο δεν έχουν σχετική εξουσιοδότηση. Αυτό, κατά την γνώμη μας, συνιστά κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας κι όχι πράξη πολιτισμού. Ορισμένοι άνθρωποι δεν είναι χομπίστες -ζουν τον εαυτό τους και τις οικογένειές τους παράγοντας ένα έργο που, ερήμην τους, το οικειοποιούνται άλλοι. Και αυτό θα πρέπει να σταματήσει, εάν θέλουμε οι δημιουργοί να συνεχίσουν να κάνουν την δουλειά που κάνουν.

Υ.Γ. Όταν κάποιος δειλός κι ανεπαρκής κρύβεται πίσω από το πληκτρολόγιό του είναι πολύ εύκολα και τα νταηλίκια και οι συκοφαντίες.
Είναι εύκολα αλλά όχι αντρίκεια.
Θ.Π.