Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Απρίλιος 2010

Advertisements

Read Full Post »

Κυκλοφορεί από την Τρίτη στα κεντρικά -τουλάχιστον- περίπτερα Αθηνών και Θεσσαλονίκης το νέο τεύχος της πολιτικής ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ, στο οποίο φιλοξενούνται προσεγγίσεις της επικαιρότητας και της πολυεπίπεδης κρίσης από τους Στ. Παπαθεμελή, Παναγιώτη Ψυρίλλο, Θεόδωρο Παντούλα, Χαράλαμπο Αργυριάδη και Παναγιώτη Κωνσταντινόπουλο.

Στο ίδιο τεύχος φιλοξενείται μια ενδιαφέρουσα ανάλυση του Νίκου Ράπτη κι ένα ξεχωριστό κείμενο του Ν.Δ. Τριανταφυλλόπουλου.

Την ύλη συμπληρώνουν κείμενα για τον ελληνικό κοινοτισμό, την ιστορική αυτοσυνειδησία, το Πάσχα, τα 100 χρόνια από την αυτοχειρία του Περικλη Γιαννόπουλου και άλλα που πιστεύουμε ότι αξίζει να ανακαλύψετε.

Αναλυτικά τα περιεχόμενα του τεύχους έχουν ως εξής:

02 Θεόδωρος Παντούλας, Εχθρός μας ο κακός εαυτός μας

03 Στ. Παπαθεμελής, Το τέλος των ψευδαισθήσεων

04 Γιάννης Μαύρος, Το πολιτικό πρόβλημα

05 Πάνος Ψυρίλλος, Παράταση της κρίσης

06-07 Και εν οίκω και εν δήμω

08 Στ. Παπαθεμελής, Υποταγμένοι στις αγορές

09 Π. Α. Κωνσταντινόπουλος, Το πυροκλαστικό κύμα

10-11 Χαράλαμπος Αργυριάδης, Καράβι έχουμε! τιμόνι & ρότα διαθέτει;

12-13 Ηλίας Φιλιππίδης,  Το μεταναστευτικό πρόβλημα

13 Π. Α. Κωνσταντινόπουλος, Εδώ & τώρα

14 Γ. Παπαγιαννόπουλος, Μεταλλάξεις

15-18 Των Ελλήνων οι κοινότητες (επιμ.: Πάνος Ψυρίλλος)

19 Δαμιανός Βασιλειάδης, Γερμανία – Ελλάδα: μια εμπειρία με … μέλλον

20-21 Ν. Ράπτης, Ο τελευταίος μονόδρομος: έξω από την ευρωζώνη

22-23 Ν. Δ. Τριανταφυλλόπουλος, Στα δώματα της Κίρκης

24 Ιωσήφ Ροηλίδης, Ειδωλολατρίας καμώματα

24 Αναστάσιος Θεοφιλογιαννάκος, Αθηναϊκή νεκρόπολη

25 Θ. Παντούλας, Το ψωμί κι ο ουρανός

26 Κωνσταντίνος Χολέβας, Εκκλησία & Γένος: Συμπόρευση ή παρένθεση;

27 Δημήτρης Κοσμόπουλος, Η ζωοποιός μνήμη

28 Ηλίας Αλεξανδρής, Πατριδ-ουτοπία

29 Βαγγέλης Μαράκης, Περικλής Γιαννόπουλος

30 Ιωάννα Λιακοπούλου, Βιβλιοθήκη

31 Εξ όνυχος

32 Πιπέρι στο στόμα

Στην επαρχία διατίθεται το 3ο μας τεύχος ενώ το τελευταίο θα μοιραστεί σε δύο περίπου εβδομάδες.

Όσοι φίλοι αντιμετωπίζουν προβλήματα με την διανομή του περιοδικού παρακαλούμε να επικοινωνούν μαζί μας:

p.enimerosi@yahoo.gr

ΑΘΗΝΑ: Νικοδήμου 2, 10557, τηλ.: 210 3314314, 210 3314314 – fax: 3217771
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: Ερμού 55, 54623, τηλ.: 2310 268 333, 2310 268 333, fax: 262830

Read Full Post »

του Θεόδωρου Παντούλα
Πριν από 100 χρόνια η ελληνική κοινωνία θα ταραζόταν από την προαναγγελθείσα αυτοκτονία ενός επιφανούς Αθηναίου. Ο εκκεντρικός λόγιος Περικλής Γιαννόπουλος,, λευκοντυμένος κι έφιππος θα έμπαινε στην θάλασσα του Σκαραμαγκά και μ’ έναν πυροβολισμό στον κρόταφό του θα έδινε τέλος στην ζωή του. Ήταν μόλις σαράντα ετών. Το προηγουμένο της αυτοχειρίας του διάστημα είχε φροντίσει να αποτεφρώσει κείμενα και φωτογραφίες του. Διασώθηκαν ωστόσο τα λίγα που πρόλαβε να δημοσιεύσει. Ολιγοσέλιδα βιβλιαράκια, ποιήματα, μεταφράσεις, άρθρα σ’ εφημερίδες και περιοδικά της εποχής. «Δια το πλήθος των Ρωμηών ήτο ένας άγνωστος. Δια το άνθος των ημιμαθών ένας περίεργος. Δια μερικούς λογίους χαμάληδες ένας λιβελλογράφος» σημείωνε εγκαίρως ο φίλος του Βλάσης Γαβριηλίδης, που απ’ ότι φαίνεται, ήταν από τους λίγους -μαζί με τον Γρ. Ξενόπουλο- που του αναγνώρισαν αρετές που οι περισσότεροι θα ανακάλυπταν την επομένη του θανάτου του.
Ο Περικλής Γιαννόπουλος γεννήθηκε στην Πάτρα το 1870 και για ένα μικρό διάστημα έζησε ως φοιτητής στο Παρίσι και το Λονδίνο, όπου και γνώρισε το κίνημα του αισθητισμού. Επέστρεψε στην Αθήνα και από το 1894 άρχισε να δημοσιεύει μεταφράσεις ποιημάτων των Ντίκενς, Πόε, Λοτί, Ουάιλντ, Μποντλέρ, Μιρμπό, Τελιέ, καθώς και δικά του “πεζά ποιήματα”. Ως δοκιμιογράφος, ποιητής και μεταφραστής συνεργάστηκε με εφημερίδες και περιοδικά (Ακρόπολις, Εστία, Το Άστυ, Παναθήναια, Κριτική κ.ά.).
Η αυτοκτονία του Π. Γιαννόπουλου εικάζεται ότι ήταν αποτέλεσμα ερωτικής απογοήτευσης ή ακραία συνέπεια μιας βιοθεωρίας, με εξαιρετικά επικίνδυνες απόψεις για την νεότητα και την ομορφιά. Ίσως να ήταν και τα δυο μαζί ή και άλλα που αγνοούμε.
Είναι πάντως αλήθεια ότι ο Περικλής Γιαννόπουλος όσο ζούσε εντυπωσίαζε περισσότερο με την γοητευτική εμφάνισή και την ιδιοτυπία της ζωής του παρά με τις συγγραφικές του επιδόσεις. Είναι επίσης αλήθεια ότι η εντυπωσιακή αυτοχειρία του θα έπισκιάσει το ίδιο το λιγοστό του έργο. Ακόμη και οι θαυμαστές του φαίνεται ότι γνωρίζουν πολλά περισσότερα για τις λεπτομέρειες του εθελούσιου θανάτου του παρά για τις ίδιες του τις ιδέες. Το έργο του Περικλή Γιαννόπουλου εξάλλου, αν και μικρό σε έκταση, δεν έχει μελετηθεί και κατά συνέπεια δεν έχει αξιολογηθεί με σοβαρότητα. Για την ώρα πάντως οι γνώμες διίστανται. Φιλόδοξος, μεγαλόστομος, προχειρογράφος λένε οι μεν –οικολόγος… πριν τους οικολόγους, μεγαλοφυής ερμηνευτής της ελληνικής ιστορίας και προφήτης του νέου Ελληνισμού λένε οι δε, παραβλέποντας βεβαίως ότι ο ελληνοκεντρισμός του τον οδηγεί σε μια μισανθρωπία, παντελώς άσχετη με την οικουμενικότητα του Ελληνισμού και του Χριστιανισμού (που θεωρείται φόρεμα για την διάδοση του Ελληνισμού)!
Στην πραγματικότητα ο Περικλής Γιαννόπουλος δεν υπήρξε εκφραστής της γενιάς του. Να την καταγγείλει θέλησε κι όχι να την εκφράσει. Και το έπραξε αυτό σε πολύ υψηλούς τόνους. Σε τέτοιους τόνους μάλιστα που δεν επιτρέπουν τον διάλογο. Η επίδρασή του στους συγχρόνους του ήταν ελάχιστη. Η έκδοση του των βιβλίων του, Νέον Πνεύμα (1906) και Έκκλησις προς το Πανελλήνιον Κοινόν (1907) πέρασε σχεδόν απαρατήρητη. Η καθολική ελληνική αναγγένηση που ευαγγελίσθηκε διαψεύσθηκε από συγχρόνους κι επιγόνους. Ακόμα και η εκ των υστέρων εκτίμηση ότι λειτούργησε ως πρόδρομος της γενιάς του 1930 και του αιτήματος της Ελληνικότητας είναι αδικαιολόγητη και υπερβολική. Το αίτημα της Ελληνικότητας άλλωστε υπηρετήθηκε από ανθρώπους των οποίων τα κριτήρια είναι παντελώς ξένα προς τις ιδέες του Περικλή Γιαννόπουλου. Βεβαίως οι αισθητικές παρατηρήσεις του δεν άφησαν αδιάφορους ποτέ τους εικαστικούς καλλιτέχνες, αλλά η προσέγγισή τους δεν πήγε ποτέ πέρα από την συμπάθεια.
Η πραγματική επανακάλυψή του έγινε από την μετεμφυλιακή δεξιά, η οποία χρειαζόταν τον ιδεαλισμό του Π. Γιαννόπουλου όπως ακριβώς και τον Χριστιανισμό, ως βέλη δηλαδή στην φτωχή αντικομμουνιστκή της φαρέτρα.
Έκτοτε συγκινεί την ελληνική ακροδεξιά που στο πρόσωπό του ανακαλύπτει έναν πρόδρομό της, φανερώνοντας την λαχτάρα της να μην δείξει πόσο ξένη είναι με την παράδοση του τόπου και του τρόπου μας.
Αυτό που χρειάζεται, κατά την γνώμη μου, είναι να επανεκδοθεί, το έργο του, φροντισμένο από κάποιον μελετητή της προκοπής, και τότε να μελετηθεί και να αποτιμηθεί, τοποθετούμενο στα ιστορικά συμφραζόμενα που το δημιούργησαν. Αυτό δεν το χρωστάμε μόνο στην φιλολογία μας. Το χρωστάμε και στην μνήμη του ίδιου του Περικλή Γιαννόπουλου που, για την ώρα, εκατό χρόνια μετά τον θάνατό του, μένει θύμα ανιστόρητων θεωρήσεων και ιδεοληπτικών παραθεωρήσεων.
Το θέμα επομένως μένει ανοικτό.
Το παράδοξο πάντως είναι ότι ο Περικλής Γιαννόπουλος με τον εντυπωσιακό θάνατό του κέρδισε. Κέρδισε αυτό που η ίδια η ζωή τού είχε στερήσει: την αναγνώριση.

εφ. Σφήνα 23/04/2010

Read Full Post »

του Αναστάσιου Θεοφιλογιαννάκου

Κυριακή του Θωμά απόγευμα. Στις ελικοειδείς στροφές του ανηφορικού δρόμου Νέας Μάκρης – Πεντέλης. Ο μεγάλος μου γιός υποχωρεί στις παρακλήσεις της μητέρας του. Κλίνει αρχαία ρήματα, επιτέλους! «Υποτακτική αορίστου, τώρα» προτρέπει, με αμείωτο ενδιαφέρον, η γυναίκα μου. «Σπεύσωμεν», λέω, «να μια αδόκιμη χρήση γραμματικού όρου υποτακτικής μέλλοντος». «Πάλι βλακείες λες μπαμπά!» αποτιμά δίκαια τη συμβολή μου στο μάθημα της γραμματικής ο μικρός. Και ανηφορίζουμε προς το ηλιοβασίλεμα, προσπερνώντας άγρια σπάρτα, μαργαρίτες, παπαρούνες και ολάνθιστες κουτσουπιές που ξεπροβάλλουν πανέμορφες και μαγευτικές από το πουθενά.Τέτοια εποχή. Κάθε Απρίλη!

Read Full Post »

Οι δυο Ελλάδες

 

του Θεόδωρου Ε. Παντούλα

Μεγάλωσα όπως η μισή Ελλάδα στην Αθήνα, την πόλη της δουλοπαροικίας και των πλουτοκρατών –κατά Παπαδιαμάντη. Οι γονείς μου, όπως οι περισσότεροι, εσωτερικοί πρόσφυγες κι αυτοί. Χάρη σε αυτούς αλλά ερήμην τους έμαθα ότι στον τόπο μας υπάρχουν δυο ασύμπτωτες πραγματικότητες. Μικρός απλώς το υποψιαζόμουν. Μεγαλώνοντας όμως σιγουρεύτηκα ότι υπάρχουν δυο. Την μια την γνωρίζουμε όλοι. Είναι αυτή που μας ταλαιπωρεί με την αγοραία χυδαιότητά της καθημερινά. Είναι αυτή μας φορολογεί για υπηρεσίες που δεν μας παρέχει, που μας ταπεινώνει για εκδουλεύσεις που μας επιβάλει. Είναι η ανέστια πραγματικότητα της αρπαχτής και των κολλητών. Της συμπλεγματικής έπαρσης και της ανυποψίαστης αλλοτρίωσης. Της νεοπλουτικής ένδειας και της αμερημνισίας του «ό,τι φάμε κι ό,τι πιούμε». Είναι αυτή η κατ’ εξακολούθηση παραχάραξη που ευτελίζει τις ζωές μας.

Και πλάι σε αυτήν την βέβηλη πραγματικότητα υπάρχει και μια άλλη, λιγότερο ορατή αλλά όχι λιγότερο υπαρκτή. Μια δεύτερη πραγματικότητα που λαθροβιώνει στο περιθώριο της πρώτης. Που, άθελά της, ξεδιπλώνει καημό. Είναι η πραγματικότητα της αξιοπρέπειας και του τίμιου μόχθου. Είναι η πραγματικότητα που βαρυγκωμά τις καθημερινές αλλά θυμιατίζει τα Σαββατόβραδα. Που έχει μιαν ανεξαγόραστη περηφάνια και μια αδιαπραγμάτευτη αξιοπρέπεια. Είναι η πραγματικότητα που επέλεξε να μην συμμετάσχει στο φαγοπότι της μεταπολεμικής «ανάπτυξης». Που δεν έδωσε αντιπαροχή τα γονικά της. Που δεν πετά το ψωμί της και δεν ψωμίζεται καταπίνοντας καλπιές. Είναι η πραγματικότητα που συστέλεται δίχως να δειλιάζει, που δεν μαγαρίστηκε από την καταναλωτική ένδεια, που με ανιδιοτέλεια λιγόλογη συλλαβίζει την εμπιστοσύνη της στην έντιμο πενία της. Είναι η πραγματικότητα που τρώει σε τραπεζομάντηλο και τις Κυριακές γιορτάζει. Είναι η πραγματικότητα που προκοπή θεωρεί την αφειδώλευτη καλοσύνη κι όχι την σπάταλη ευμάρεια. Αυτή η πραγματικότητα που αναρωτάται «τι ψυχή θα παραδώσει», που δεν έχει εξορίσει το ιερό από την ζωή της. Που δεν θεωρεί την ζωή συναλλαγή και τις σχέσεις αλισβερίσι. Είναι η πραγματικότητα που μπορεί ακόμη να πιάνεται σε κύκλιους χορούς. Η πραγματικότητα της ανυστερόβουλης αλληλεγγύης και της συνεσταλμένης γενναιοδωρίας. Αυτή λοιπόν η πραγματικότητα βρίσκεται, εδώ και καιρό, εν διωγμό. Διώκεται από την άλλη πραγματικότητα, αυτήν της τζιπούρας και των ενδιάμεσων, της δανεικής αυτάρκειας και της αυτάρεσκης ευζωίας, της εγωιστικής ατομικότητας και της κάλπικης ευτυχίας. Η δεύτερη πραγματικότητα δέχεται επίθεση από την πρώτη. Δεν είναι κακομοιριά η διάκριση. Ούτε συναισθηματισμός. Οφειλή είναι. Υπάρχουν δυο Ελλάδες. Την πρώτη την σιχτιρίζουμε καθημερινά. Την δεύτερη καθημερινά την νοσταλγούμε. Αλλά αυτό όμως δεν φτάνει. Χρειάζεται κάποτε να εμπιστευθούμε την φανέρωσή της και να ψηλαφήσουμε την δικαιοσύνη της. Το μπορούμε άραγε;

εφ. Σφήνα 14/4/2010

Read Full Post »

βιβλιοπαρουσίαση

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Το βιβλιοπωλείο «χωρίς όνοµα» και το περιοδικό manifesto

σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου του Θεόδωρου Παντούλα «Πατριδογνωσία ΙΙ», µε εισηγητές τον ποιητή Δηµήτρη Αγγελή και τον καθηγητή Χρήστο Γιανναρά.

Η εκδήλωση θα πραγµατοποιηθεί την Τετάρτη 21 Απριλίου, στις 7.00 το απόγευµα στο πνευµατικό κέντρο «Σήµαντρο» στον Χολαργό (Ελευθ. Βενιζέλου 59 Α, 4η στάση Χολαργού στην λ. Μεσογείων ).

Για οποιαδήποτε πληροφορία επικοινωνήστε στο τηλέφωνο 210-6546742.

βιβλιοπωλείο «χωρίς όνοµα» – Φανερωµένης 8, Χολαργός

http://papaleonidasdimitris.wordpress.com

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Read Full Post »

αναλυτικά τα περιεχόμενα του τεύχους σε προσεχή ανάρτηση!

Read Full Post »

Older Posts »