Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Σεπτεμβρίου 2009

antonio_la_trippa

Την ώρα που το καράβι αύτανδρο βούλιαζε κάποιοι συζητούσαν αν το μαγιό που θα φορέσουν θα είναι μονόχρωμο ή ριγέ! Το καράβι, στην πραγματικότητα, βούλιαξε όσο οι πατριώτες έκαναν από καθέδρας βαθυστόχαστες αναλύσεις για την μόδα των μαγιώ τους. Τώρα, γραπωμένοι στις σανίδες του αυτιστικού ναυαγίου τους, συζητούν αν θα φτάσουν στην ακτή με «ύπτιο», «κρόουλ» ή «πεταλούδα».

Κάπως έτσι έχουν τα πράγματα στον λεγόμενο πατριωτικό «χώρο» που χωριό δεν κάνει και χαίρεται το σκορποχώρι του μαζί με τον κατεστημένο παλαιοκομματισμό, που τρίβει τα μακριά του χέρια, όσο κάποιοι ξοδεύουν χρόνο και δυνάμεις σε ήσσονος σημασίας ζητήματα.

Στο μεταξύ ο πατριδοκάπηλος λαϊκιστής, οι ελλαδέμποροι που τον πλαισιώνουν και τα συμφέροντα που τον κατασκεύασαν ξεσαλώνουν ανενόχλητα, διασύροντας ιδέες και πολιτικές.

Ορισμένοι πολίτες, εδώ και χρόνια, προσπαθούμε, επί ματαίω, να συμβάλλουμε στην συγκρότηση ενός νέου πολιτικού υποκειμένου, που θα συνθέτει τον πατριωτισμό με κοινωνιοκεντρικές προτεραιότητες και δημοκρατικές διαδικασίες. Το κάνουμε χωρίς ατομικές φιλοδοξίες και υστερόβουλες σκέψεις. Και κατ΄εξακολούθησιν, εκτός από τρικλοποδιές, εισπράττουμε προσχηματικές διαφωνίες. Ο (τζάμπα) πατριωτισμός ορισμένων είναι κοντύτερος από τον εγωισμό τους –και η διαπίστωση αυτή θλίβει πρώτα απ’ όλους αυτόν που την διατυπώνει.

Όσες απόπειρες έγιναν στο παρελθόν είχαν ατυχή κατάληξη. Θυμίζω:

Το εγχείρημα της Δ.Π.Ε. και του Μιχάλη Χαραλαμπίδη είχε ιδέες αλλά δεν είχε συνέχεια γιατί στον τόπο μας πλέον δεν αγαπούμε τις ιδέες αλλά τα συνθήματα.

Το ΔΗ.Κ.ΚΙ. (ή ό,τι απέμεινε από αυτό) κατέληξε στην ευρύχωρη αγκαλιά του Συνασπισμού, εξαργυρώνοντας την ανυπαρξία του με την επιδοτούμενη σιωπή του.

Η Δημοκρατική Αναγέννηση έκανε αρκετές λάθος επιλογές αλλά, τουλάχιστον, έδωσε το παρόν. Διέπραξε επίσης την αστοχία του Πανελλήνιου Μακεδονικού Μετώπου, αλλά ήταν και πάλι παρούσα όταν οι υπόλοιποι φυγομαχούσαν.

Οι Δημοκρατικοί, ένα νέο κόμμα, νέων φιλόπονων ανθρώπων με θεμιτές φιλοδοξίες και αξιόλογη δουλειά, ακύρωσαν τος εαυτό τους αλλά και την προοπτική τους συνεργαζόμενοι με το κόμμα … των Συνταξιούχων, το … Λ.Ε.Υ.Κ.Ο. και το … ΠΑΝ.Α.Κ.

Ο κύκλος του Άρδην αποφάσισε στο παρά πέντε να στηρίξει το άκυρο, δαιμονοποιώντας όσους δεν υποστέλουν την σημαία, κατηγορώντας τους για «μονοθεματικότητα» και ανικανότητα να κατορθώσουν μια σύνθεση του εθνικού με το κοινωνικό ζήτημα.

Η Δημοκρατική Αναγέννηση εκ των πραγμάτων θα σηκώσει και πάλι το βάρος μιας νέας εκλογικής αναμέτρησης και θα εκπροσωπήσει τον ελληνικό πατριωτισμό όσο ο παλαιοκομματισμός συνεχίζει ακωλύτως την λεηλασία  του εθνικού, φυσικού και κοινωνικού πλούτου της χώρας. Ζήτησε σε αυτή την αναμέτρηση να έχει ΙΣΟΤΙΜΟΥΣ συνομιλητές, εταίρους και συναγωνιστές. Κάποιοι κρύφτηκαν, κάποιοι δείλιασαν και κάποιοι άλλοι οχυρώθηκαν στα γραφεία τους, ιδεολογικοποιώντας την κόπωση, την απροθυμία τους ή και τις ατομικές φιλοδοξίες τους (κάποιοι όλα αυτά μαζί!). Όποιος βεβαίως δεν θέλει να ζυμώσει μπορεί να ξοδέψει τον βίο του κοσκινίζοντας. Υπ’ αυτήν όμως την προοπτική, η πλέον πατριωτική πράξη των κουρασμένων παληκαριών του πατριωτικού «χώρου» είναι να πάνε σπίτι τους. Οι υπόλοιποι ας βάλουμε πλάτη για να κρατήσουμε την απροσκύνητη υπερηφάνεια μας εμείς και την παραγοντική αλαζονεία τους αυτοί.

Πάντως την βαρβαρότητα του νεοφιλελευθερισμού δεν την αντιμετωπίζεις βλέποντας τα εκλογικά αποτελέσματα από τηλεοράσεως το βράδυ της Κυριακής των εκλογών αλλά ενοχλώντας την με την παρουσία σου –ακόμη και εκλογικά.

Σε αυτές τις εκλογές θα δοθεί και πάλι μια άνιση μάχη. Με τις λιγοστές δυνάμεις της η Δημοκρατική Αναγέννηση θα καταγγείλει το πολιτικό σύστημα της φθοράς και της διαφθοράς, θυμίζοντας τα λιγότερο δημοφιλή διακυβεύματα της στημένης εκλογικής αναμέτρησης. Πέρα από την οικονομία και τις προσαρμογές στις προτεραιότητες των Βρυξελλών, υπάρχει και μια εγχώρια μαφία. Μια μαφία που ελέχγει την Ενημέρωση, που χειραγωγεί την κονή γνώμη, που διαπλέκεται με το καρτέλ των εργολάβων του ελληνικού δημοσίου και το τραπεζικό παρακράτος. Το πρόβλημα της οικονομίας δεν θα λυθεί όσο δεν αγγίζουμε το πρόβλημα της ανθηρής παραοικονομίας. Δεν θα λυθεί όσο επιμένουμε να μην παράγουμε τίποτε αλλά να καταναλώνουμε τα πάντα. Δεν θα λυθεί όσο στηριζόμαστε στα πήλινα πόδια της οικοδομικής ανάπτυξης και της τουριστικής εκποίησης. Η χρόνια εξάρτηση που μας καθηλώνει θα υπερπηδηθεί μόνο εάν αναδείξουμε την τοπικότητα, μόνο εάν στηρίξουμε τις περιφερειακές αναπτύξεις και την εγχώρια παραγωγή. Η ισχυρή Ελλάδα των λαμπρών (και δαπανηρών) Ολυμπιακών αγώνων γίνεται μπαίγνιο των Σκοπίων, παθητικός θεατής  της γεωπολιτικής αναβάθμισης της Τουρκίας στην περιοχή και αποθήκη των απόκληρων της φούσκας της παγκοσμιοποίησης.

Σε αυτό το πολιτικό τοπίο της αλά καρτ «Δημοκρατίας» η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ αναλαμβάνει εκ νέου το δύσκολο έργο να αρθρώσει έναν λόγο που θα διακονεί οράματα και θα υπερασπισθεί αξίες. Και αυτό θα το κάνει αποκλεισμένη από τα μέσα μαζικής χειραγώγησης, χωρίς χρήματα, χωρίς προβολή, χωρίς εν κρυπτώ συναλλαγές αλλά με υψηλό αίσθημα ευθύνης. Τα αποτελέσματα μιας τόσο άνισης μάχης είναι εκ των προτέρων γνωστά αλλά δεν θα έχει περάσει ατουφέκιστη η κυρίαρχη αλητεία. Αποκοτιά βεβαίως. Και μάλιστα σε καιρούς που αποθεώνεται η «σωφροσύνη». Μόνο που η «σωφροσύνη» εν προκειμένω είναι το ιδιοτελές πρόσχημα μιας ανανδρίας, που αρνείται να αναλάβει τις ευθύνες της.

Το να περπατάς όμως με το κεφάλι ψηλά έχει ένα τίμημα.

Όσοι δεν θέλουμε να συμπεριφερόμαστε σαν ερπετά -επιτέλους- ας το καταβάλλουμε.

Θεόδωρος Ε. Παντούλας

υποψήφιος με την ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ στο νομό ΕΥΒΟΙΑΣ

Υ.Γ. Η Δημοκρατική  Αναγέννηση θα είναι και μετεκλογικά παρούσα για την συγκρότηση ενός ευρύτερου πατριωτικού κινήματος, το οποίο θα κατορθώσει να ενσωματώσει στην πολιτική του ανιδιοτελείς ανθρώπους και ιδέες, που θα του επιτρέψουν να εμπνεύσει ευρύτερες κοινωνικές δυνάμεις, οι οποίες για την ώρα μένουν εγκλωβισμένες στον παλαιοκομματισμό της μεταπολιτευτικής φάρσας.

Υ.Γ. Οι απόψεις αυτού του κειμένου είναι προσωπικές -ούτε δεσμεύουν ούτε εκφράζουν το σύνολο της εκδοτικής ομάδος του περιοδικού.

Read Full Post »

mavrogialourosτου Θεόδωρου Παντούλα, διευθυντή του περιοδικού manifesto

Η πρόωρη προκήρυξη εκλογών πιστοποιεί την αμαχητί παράδοση του κομματικού κράτους και παρακράτους στις προτεραιότητες μιας συντονισμένης παραπολιτικής εξουσίας, που εδώ και χρόνια ρημάζει τον τόπο και τις ζωές μας. Μιας εξωθεσμικής εξουσίας, που η κερδοσκοπική απληστία της δεν ορρωδεί ενώπιον της ηθικής και οικονομικής χρεοκοπίας στην οποία έχουμε περιέλθει και η οποία αναζητά μια νέα συναίνεση ανδρείκελων για να συνεχίσει ακωλύτως τις δραστηριότητές της.

Σε αυτό το «πολιτικό» τοπίο περισσεύουν η υποκρισία, οι κατηγορίες για χρηματισμό και οι ανέξοδες ρητορείες. Λείπουν όμως τα μακρόπνοα οράματα, ο επιτελικός σχεδιασμός, η επαρκής και έντιμη έγνοια για το δημόσιο συμφέρον, το οποίο καταφανώς δεν μπορούν ούτε και θέλουν να υπηρετήσουν οι κυρίαρχοι κομματικοί σχηματισμοί. Όσο για τον πατριωτισμό, αυτός όταν δεν διασύρεται από τον καιροσκοπικό μαυρογιαλουρισμό, ποινικοποιείται από ένα διακομματικό ιερατείο που μετρά την πρόοδό μας σιχτιρίζοντας τα γονικά μας.

Η πάνδημη απαξίωση του κομματικού κόσμου, ο οποίος συναγελάζεται με τον υπόκοσμο και συνεπικουρείται από αυτόν –απαξίωση που εκφράστηκε με ενάργεια στις θερινές ευρωεκλογές- είναι απότοκος της γενικευμένης συνειδητοποίησης ότι η πλειονότητα των πολιτευόμενων είναι ενεργούμενο της επιχειρηματικής λωποδυσίας. Οι άνθρωποι αυτοί είναι πολιτικά αναξιοπρεπείς και διανοητικά λίγοι. Γνωρίζουν οι πολίτες ότι δεν έχουν τίποτε να περιμένουν από τους υποτακτικούς της κληρονομημένης κομματικής ολιγαρχίας. Γιατί τι μπορεί να περιμένεις απ’ όσους έχουν αποδεχτεί ότι η χώρα πρέπει να κυβερνάται –τρόπος του λέγειν- ελέω ονόματος από σκιτζήδες γυιούς, θυγατέρες και ανήψια;

Η ερώτηση είναι ρητορική και δεν αφορά τα διορισμένα ή υπό διορισμό στρατεύματα του κομματικού παρακράτους. Έχει απαντηθεί από το κουρασμένο κι αηδιασμένο εκλογικό σώμα, που επ’ εσχάτοις υιοθετεί κριτήρια κατ’ εξοχήν ποσοτικά: ποια τυραννία ζημιώνει λιγότερο τον τόπο και ποια προσβάλλει λιγότερο την νοημοσύνη μας. Αλλά πόσες εκπτώσεις αντέχει η ψευδεπίγραφη Δημοκρατία μας κι από ποιο σημείο και μετά οι εκπτώσεις γίνονται ξεπούλημα; Και πάλι η ερώτηση είναι ρητορική μόνο που αυτή την φορά κανείς δεν είναι  σίγουρος για το πού βρίσκεται η κόκκινη γραμμή καθενός.

Ο ψιμυθιωμένος δικομματισμός θα μετέλθει τις συνήθεις τριτοκοσμικές πρακτικές της μικροπολιτικής ομηρίας και της ατομικής εκδούλευσης. Η καθεστωτική αριστερά, έχοντας προ πολλού απολέσει το ηθικό της πλεονέκτημα, θα επενδύσει στον συναισθηματικό εκβιασμό, ελπίζοντας να επιβιώσει στο περιθώριο ή να συνεχίσει την επιτυχημένη καριέρα της ως κολαούζος της εξουσίας. Στα άκρα του πολιτικού φάσματος οι πατριδοκάπηλοι της ακροδεξιάς μεγαλοστομίας και οι πρόσκοποι του σταλινικού λαϊκισμού θα διαγκωνιστούν για να καρπωθούν την δυσαρέσκεια και απελπισία του εκλογικού σώματος.

Κι εμείς; Εμείς εγκλωβισμένοι στις παρυφές αυτού του αποκαρδιωτικού σκηνικού, εδώ και χρόνια, κοσκινίζουμε χωρίς όμως ποτέ να ζυμώνουμε. Ίσως επειδή συχνάκις ο εγωισμός μας αποδεικνύεται υπέρτερος του πατριωτισμού μας κι ας τον επικαλούμαστε με εκπλήσσουσα ευκολία. Γι’ αυτό και ο λεγόμενος πατριωτικός «χώρος» εδώ και χρόνια δεν κάνει χωριό. Το νέο πολιτικό υποκείμενο, που ακαμάτως αναμένει, αποδεικνύεται ένα κατ’ εξακολούθισιν ανεμογκάστρι.

Το να περπατάς όμως με το κεφάλι ψηλά έχει ένα τίμημα.

Όσοι δεν θέλουμε να συμπεριφερόμαστε σαν ερπετά -επιτέλους- ας το καταβάλουμε.

Read Full Post »