Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Ιουλίου 2009

estate

του Δημήτρη Αγγελή

Άνθρωποι νωχελικά ξαπλωμένοι στις ψάθες της ακρογιαλιάς, διασκορπισμένοι σε αμμουδερούς κολπίσκους, σε βραχώδη ακρωτήρια, σε νησιά, ντυμένοι ανάλαφρα έως προκλητικά, ανοιχτοί στην ηδυπάθεια της θερμής αυγουστιάτικης νύχτας, ανέμελοι για το αύριο που ελπίζουν ν’ αργοπορήσει, να μη βρει το δρόμο του, να μην έρθει ποτέ: το σώμα γιορτάζει το καλοκαίρι του, την εξωστρέφειά του, ζει μέσα απ’ τον κάθε πόρο του δέρματός του. Ανοιχτό στη φύση και δεκτικό προς τους άλλους, «αρπαγμένο» απ’ τον ήλιο στους ώμους, με άμμο κι αλάτι στα μαλλιά, μεθάει με τις μικροχαρές της ζωής, βιώνοντας μια νόμιμη πρόφαση επιστροφής στην εφηβεία, μια θεσμοθετημένη περίοδο χάριτος κι ελευθερίας: την άδεια, που το αποφορτίζει απ’ όλες τις μέριμνες και τις ανησυχίες, εκείνες που το ρυτιδώνουν και το καμπουριάζουν όλο τον υπόλοιπο χρόνο. Παραμερίζουν για λίγο οι ασθματικές επαγγελματικές υποχρεώσεις, ξεχνάς την επιθετικότητα που σου προκαλούν οι βιορυθμοί και η χωροταξία της μεγαλούπολης, γίνεσαι από κατακτητής απλός περιηγητής του κόσμου, ένας ξένος. Γιατί μόνο σαν ξένος μπορείς να τον χαρείς αυθεντικά, ν’ αντικρύσεις τον κόσμο ως δωρεά, με βλέμμα άφθαρτο και καθαρό, δηλαδή σαν παραξενεμένος.

Το καλοκαίρι ορίζεται σαν μια ξενιτεία της νοο-τροπίας, μόνο που αυτή κρατάει λίγο. Κι επιστρέφεις στην πόλη που απέφευγες, και ξαναγίνεσαι ό,τι μισούσες αυτές τις 15-20 μέρες που έλειψες: ο στεγνός γραφειοκράτης της ψυχής σου, που δεν ζει αλλά διεκπεραιώνει μόνο τις υποθέσεις της…

*

Εκείνη την απογευματινή ώρα που έχει πέσει πια η ζέστη κι οι σκιές μεγαλώνουν, ακόμα κι η πόλη αποδεικνύεται αίφνης ερωτική, με τους θερινούς κινηματογράφους, τα ταβερνάκια με το γιασεμί, τα μπαλκόνια όπου μαζεύονται οι από καιρό χαμένες συντροφιές, τους πεζόδρομους στις γραφικές γειτονιές. Όλα μεταμορφώνονται μέσα σου, συμμετέχουν στην ανοιχτότητά σου κι εσύ σαν ξένος βλέπεις τον εαυτό σου αγνώριστο, να κινείται με διάθεση άλλη στη μεγάλη του κόσμου σκηνή. Κι όμως οι δρόμοι είναι ίδιοι, είσαι εσύ που έχεις αλλάξει διάθεση ντυμένος το καλοκαίρι σου…

Και προσέρχεσαι στη γλυκειά θερινή νύχτα σαν ένας μελλοθάνατος που δεν θα του ξημερώσει αύριο, ερωτευμένος με το άγνωστο που φιλόξενα σε περιμένει…

*

Κατά έναν παράδοξο τρόπο, το τέλος του καλοκαιριού λειτουργεί σαν μια μεστή νοήματος αλληγορία του βίου. Αρχές Σεπτεμβρίου τα νησιά ερημώνουν, η θάλασσα το απόγευμα παίρνει ένα χρώμα μολυβί, τα ηλιοβασιλέματα ξεθωριάζουν. Σε κυριεύει μια μελαγχολία ακατανίκητη, ένα αίσθημα τέλους, όχι μόνο του καλοκαιριού αλλά μιας ολόκληρης εποχής της ζωής σου, που ξέρεις ότι δεν θα την ξαναδείς, ότι δεν θα την ξαναζήσεις. «Ακόμα ένα καλοκαίρι», λες. Κι απλώνεις στο σπίτι ενθυμήματα, βότσαλα στο γραφείο, κοχύλια στα ράφια, χρησιμοποιημένα εισιτήρια στο ημερολόγιο, πράγματα για την ώρα απροσμέτρητης αξίας που θα πεταχτούν λίγους μήνες μετά στα σκουπίδια.

Γιατί τότε θα είσαι άλλος, δεν θα σημαίνουν τίποτα πια για σένα και θα προσμένεις ήδη με ανυπομονησία το επόμενο καλοκαίρι. Που πάντα θα σε λυτρώνει, αλλά μόνο προσωρινά. Γιατί έτσι τη ρύθμισες τη ζωή σου…

Advertisements

Read Full Post »

1138108

Γιατί ακριβώς εκνευρίστηκε η βουλευτίνα του ΠΑΣΟΚ (και πάλαι ποτέ Πρόεδρος του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου) κι έβγαλε καταγγελτική ανακοίνωση για το Μουσείο της Ακρόπολης;

Γιατί, λέει, «τεμαχίστηκε» ένα «έργο τέχνης» του Κώστα Γαβρά, που προβαλλόταν στο Μουσείο. Κι αυτοί που το τεμάχισαν έκαναν «λογοκρισία που… θύμιζε περίοδο χούντας»!

Ρωτήσαμε, κι αυτό που μάθαμε είναι κάτι πολύ-πολύ διαφορετικό:

Δεν πρόκειται για κάποιο «έργο Τέχνης» πρόκειται για ένα ενημερωτικό φιλμάκι που προβάλλεται μπροστά από την αίθουσα του Παρθενώνα στον τρίτο όροφο του μουσείου. Το φιλμάκι αυτό προβάλλει με animation (δηλαδή με κινούμενα σχέδια) την Ιστορία της Ακρόπολης και τις καταστροφές που υπέστη κατά καιρούς. Ανάμεσα σε άλλα που διεκτραγωδεί υπάρχει και μια σκηνή όπου εικονίζονται κάποιοι «ρασοφόροι» να πελεκούν και να καταστρέφουν τα μάρμαρα του Παρθενώνα.

Τέτοια περιστατικά όντως συνέβησαν γύρω στον 5ο αιώνα μ.Χ. Η επίμαχη σκηνή (διάρκειας 12 δευτερολέπτων σε ένα φιλμάκι συνολικής διάρκειας ενάμιση λεπτού) πράγματι κόπηκε. Με τη λογική ότι το Μουσείο δεν δημιουργήθηκε για να διχάσει, αλλά για να ενώσει.  Αλλά το ζήτημα δεν είναι εκεί:

Πρώτον, αυτό που κόπηκε ΔΕΝ είναι «έργο Τέχνης», ούτε είναι «έκθεμα» του Μουσείου. Είναι απλώς ενημερωτικό υλικό.

Δεύτερον, τέτοια ενημερωτικά υλικά κόβονται και ράβονται συνεχώς και είναι στη διακριτική ευχέρεια του Μουσείου να αποφασίσει αν και πώς θα τα χρησιμοποιήσει.

Τα animation που δημιουργούνται ως βοηθητικό ενημερωτικό υλικό στα μουσεία μπορεί να είναι (ή να μην είναι) ευρηματικά και χαριτωμένα, σίγουρα ΔΕΝ θεωρούνται έργα Τέχνης που πρέπει να σεβαστούν οι πάντες την ακεραιότητά τους, λες και πρόκειται για τη… Μόνα Λίζα.

Τρίτον, το μουσείο δημιουργήθηκε πράγματι, για να προβάλλει τα μάρμαρα του Παρθενώνα, όχι για να προσβάλλει τις πεποιθήσεις των ανθρώπων.

Τέταρτον, αν έθιγε το Κοράνι, η κα. Δαμανάκη θα υποστήριζε να κοπεί αμέσως! Γιατί αν προσέβαλε την Πίστη των συμπατριωτών μας Μουσουλμάνων θα ζήταγε την άμεσα απομάκρυνσή του, ενώ όταν θίγει την Πίστη των Χριστιανών πρέπει να το αφήσουμε;

Πέμπτον, το Μουσείο δεν φτιάχτηκε για να καταγγείλει κάποιες ακρότητες φανατικών ζηλωτών του 5ου μ.Χ. αιώνα. Φτιάχτηκε για να καταγγείλει  τον ακρωτηριασμό που υπέστη το μουσείο το 1802 από τον Λόρδο Έλγιν. Και να επιτύχει την επανένωσή των γλυπτών του. Αυτά όλα δεν έχουν καμία σχέση με τη σκηνή που κόπηκε από το ενημερωτικό φιλμάκι.

Μάλλον, η κα. Δαμανάκη ξεπέρασε τα εσκαμμένα…

Και κάτι τελευταίο: πριν από επτά χρόνια, σε μια έκθεση εικαστικών που χρηματοδοτήθηκε από το υπουργείο Πολιτισμού, εμφανίστηκε πίνακας ο οποίος προσέβαλε τα χριστιανικά σύμβολα. Υπό το βάρος της κατακραυγής που δημιουργήθηκε, ο τότε υπουργός Πολιτισμού απέσυρε τον πίνακα.

Τότε αποσύρθηκε ολόκληρος πίνακας, όχι ένα μικρό μέρος από ένα διαφημιστικό φιλμάκι σε μουσείο. Τότε αποσύρθηκε αληθινό «έργο Τέχνης» αληθινό «έκθεμα».

Όμως, η κα. Δαμανάκη ΔΕΝ διαμαρτυρήθηκε τότε. Ούτε κατήγγειλε «λογοκρισία που θυμίζει εποχή χούντας».

Αν θέλετε να συζητήσουμε τι είναι Τέχνη και τι δεν είναι, τι είναι λογοκρισία και τι δεν είναι πολύ ευχαρίστως.

Αλλά να συζητήσουμε. Όχι να ακούμε κάποιους αλαφροΐσκιωτους να ανοητολογούν.

Για να μη θυμίσουμε στην κα. Δαμανάκη ότι η πιο αναίσχυντη και απροκάλυπτη λογοκρισία ασκήθηκε σε καθεστώτα που η ίδια λάτρεψε και ύμνησε.

Χωρίς ποτέ να ζητήσει μια συγγνώμη.

Και έρχεται σήμερα και παραδίδει μαθήματα φιλελευθερισμού σε ανθρώπους που ουδέποτε υπηρέτησαν ούτε χούντες ούτε υπαρκτούς Ολοκληρωτισμούς.

Κι αυτό το απύθμενο θράσος κάποτε πρέπει να αρχίσουμε να το συζητάμε στην Ελλάδα.

Και να το στιγματίζουμε…

Περίοικος

Το κείμενο είναι αναδημοσίευση από το http://www.antinews.gr

Ο τίτλος είναι δικός μας. Όσο για το τι είναι (κρατικοδίαιτο) έργο τέχνης, ποια είναι η ιστορική αλήθεια και ποιοι την διακονούν αυτά είναι ζητήματα εξόχως σοβαρά για να τα κουβεντιάζει κανείς με  Πασόκους.

Read Full Post »

κύπρος

Μελαμψές φυλές
κοντοπόδαρες,
Σειληνοί του κράτους
που ξερνάει και νάτους,
τσιφτετέλληνες
με γονείς ληστές
των συντρόφων τους θύτες
για ανμηστεία οι αλήτες
τώρα διοικητές
κράτος ασυστόλων
και πεσμένων κώλων.


Κωλοέλληνες.

Η χάρτα αυτού του κράτους κρύβει απάτη
που φτάνει στον γνωστό αγριορωμιό
στο ντάτσουν μιας φυλής που ζει φευγάτη
απ’  ό,τι Ελληνικό στον κόσμο αυτό.

Κωλοέλληνες.

Κωλοέλληνες.

Κωλοέλληνες
μασκαραλίκια δες
στο άλφα της Αξίας
της Αρχής της Μίας
λουτροκαμπινές
τιμωρός καιρός
πέντε αιώνες δύσης
εθνικής θα ζήσεις
από ‘δω και μπρος
με αγγλικές αλφαβήτες
μαλλιαροί μου Ελλαδίτες
θλιβερές μου πορδές.

Πνεύμα αλήτικο
ελλαδίτικο
σε μικρά Ασία,
Κύπρο, Λευκωσία
Βόρειο Ήπειρο.
Δεν ακούει κανείς
στο χειρότερο
του Ελληνισμού κομμάτι
στην Ελλάδα ζεις.

Μια φάουσα καταπίνει τον αέρα,
τη θάλασσα, την πόλη, το ιερό,
πλημμύρισε σκουλήκια η μητέρα
το ρόδο καταγής βγάζει καπνό.

Δεν υπάρχει ελπίς
στην Ελλάδα ζεις.

Σκαλιστές σκιές
μακρυχέρηδες
με το φως σπασμένο
κρατικοποιημένο,
αχ, οι Έλληνες.
Αλλά εκεί στην ξένη
στην οθόνη σκυμμένοι
θεϊκά δεμένοι
με την οικουμένη
στους απέναντι τόπους
φωτοκολλημένοι
απ’ τον εδώ ουρανό τους.

Κι ενώ εδώ θα ζούμε καταρρεύσεις
ο έξω Ελληνισμός θα προχωρεί
και φως και μουσική μιας άλλης σκέψης
στη μείζονα Ελλάδα θα εκραγεί.

Στους Πανέλληνες
στους Πανέλληνες.

Δ. Σαββόπουλος, «Κωλοέλληνες», Το κούρεμα, 1989

Σιωπή. Και ντροπή. Κωλοέλληνες.

Read Full Post »

πειραγμένοι
του Χρήστου Γιανναρά

Πότε τελειώνει ιστορικά ένας λαός που σημάδεψε με την παρουσία του την πορεία της ανθρωπότητας; Προφανώς, όταν πάψει να παράγει ή να συντηρεί καινοτόμο ιδιαιτερότητα.

Όταν χάσει ακόμα και την επίγνωση της κάποτε προσφοράς του, όταν εκπέσει σε ρητορικές μόνο καυχήσεις για κατορθώματα που δεν μπορεί πια να κατανοήσει τη σημασία τους.

Αν είναι αυτό το κριτήριο του ιστορικού τέλους, πότε τέλειωσε ιστορικά ο Ελληνισμός;

Στο σχολείο μαθαίναμε τη δόλια απάντηση της δυτικής ιστοριογραφίας που είχε υιοθετήσει και ο Κοραής: Ο Ελληνισμός τέλειωσε το 529, όταν ο Ιουστινιανός έκλεισε και τυπικά τα τελευταία απομεινάρια φιλοσοφικών σχολών της Αθήνας.

Από τα τέλη του 19ου αιώνα, η απροκατάληπτη έρευνα άρχισε να κατεδαφίζει τη μεθοδική κατασυκοφάντηση του ψευδωνύμως, για χλεύη, λεγόμενου «Βυζαντίου»: να καταδείχνει τα ιλιγγιώδη επιτεύγματα πολιτισμού, με ακραιφνή ελληνική ιδιαιτερότητα, που το χαρακτηρίζουν και σημαδεύουν την ανθρώπινη Ιστορία. Τότε μεταθέσαμε το τέλος του Ελληνισμού στην άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους, το 1453.

Η λεγόμενη «Γενιά του ’30» μας έδειξε ότι ακόμα και κάτω από τον ζυγό των Τούρκων οι Έλληνες, φτωχοί, αγράμματοι, σκλάβοι, συνέχισαν να παράγουν ιδιαιτερότητα πολιτισμού, Τέχνη και θεσμούς με τους ίδιους άξονες αναφοράς και τις ίδιες ιεραρχήσεις προτεραιοτήτων που χαρακτήριζαν ανέκαθεν την ελληνικότητα. Και τότε μεταθέσαμε το ιστορικό τέλος του Ελληνισμού στο 1833, όταν Βαυαροί και Κοραϊκοί συγκρότησαν το νεωτερικό ελλαδικό κρατίδιο, προγραμματικά αποκομμένο από την οργανική ιστορική του συνέχεια, με πολιτιστικές επιδόσεις μόνο στη μίμηση των δυτικών προτύπων και την ελληνική ταυτότητα μεταποιημένη σε φολκλόρ και ιδεολόγημα.

Αποδίδεται στον ηπειρώτη πατριάρχη Αθηναγόρα η εκτίμηση ότι ο Ελληνισμός τέλειωσε με τη Μικρασιατική Καταστροφή, το 1922: Μπορεί το ελλαδικό κρατίδιο των Αθηνών να ήταν καταγωγικά αφελληνισμένο, να κατανοούσε τον Ελληνισμό με τους όρους του νεωτερικού εθνικισμού, δηλαδή να τον καταδίκαζε να είναι βαλκανική επαρχία. Όμως, υπήρχε παράλληλα η πληθυσμική πραγματικότητα εκατομμυρίων Ελλήνων της Μικρασίας, του Πόντου, της Ανατολικής Θράκης, της Ανατολικής Ρωμυλίας, Ελληνισμός με συνείδηση κοσμοπολίτικης αρχοντιάς και ταυτότητα πολιτισμού, όχι κρατικής εθνότητας.

Με ποια κριτήρια πιστοποιούμε τη συνέχεια ή την ασυνέχεια (το ιστορικό τέλος) της ελληνικής ιδιαιτερότητας; Όχι βέβαια με τη συντήρηση και παγίωση των ίδιων πάντα σχημάτων του βίου και της έκφρασης. Η συνέχεια της ταυτότητας (δημιουργικής ετερότητας) ενός λαού γίνεται φανερή στη διατήρηση των ίδιων προτεραιοτήτων, της ίδιας ιεράρχησης αναγκών, της ίδιας αξιολόγησης ποιοτήτων.

Το πέρασμα από την «κοινωνία της χρείας» στην «πολιτική κοινωνία» (από την ατομοκεντρική χρησιμοθηρία στο κοινό «άθλημα αληθείας») είναι σταθερό γνώρισμα ελληνικότητας. Τόπος και τρόπος του αθλήματος στην Αρχαία Ελλάδα ήταν η αυτόνομη πόλις – κράτος, πραγμάτωση και φανέρωση του τρόπου η «εκκλησία του δήμου». Τόπος και τρόπος του αθλήματος στον εκχριστιανισμένο Ελληνισμό (Βυζάντιο και Τουρκοκρατία) ήταν η αυτοδιαχειριζόμενη κοινότητα – ενορία και φανέρωση του τρόπου η «εκκλησία των πιστών».

Ο στόχος στον οποίο απέβλεπε η πόλις (ο τρόπος του όντως αληθούς) αποτυπώνεται στη λογική αρμονία των αρχιτεκτονικών μελών του Παρθενώνα, στην αφαιρετική υποδήλωση του καθολικού λόγου της ουσίας (όχι του εφήμερου ατόμου) που σαρκώνει το άγαλμα, στην τραγωδική δραματουργία της θεατρικής εκφραστικής. Αντίστοιχα, ο στόχος της ευχαριστιακής κοινότητας αποτυπώνεται στο αρχιτεκτονικό (στατικής) ρίσκο της διαδοχής θόλων, ημιθολίων, σφαιρικών τριγώνων που λογοποιεί την ύλη, παραπέμπει στην «κένωση» – σάρκωση του Λόγου ως τρόπο τής όντως υπάρξεως. Aποτυπώνεται στη «διάβαση επί το πρωτότυπον» που κατορθώνει (με την ίδια αφαιρετική επιδίωξη του αγάλματος) η βυζαντινή Εικόνα ή στην «αποκαλυπτική» δραματουργία (με πιστότητα στο αρχαίο σκηνικό υπόδειγμα) της εκκλησιαστικής Ευχαριστίας.

Σήμερα δεν καταλαβαίνουμε τίποτα από τις προτεραιότητες αναγκών και στόχων που εξασφάλιζαν τη συνέχεια του τρόπου της ελληνικότητας, δεν μπορέσαμε να διασώσουμε στο ελλαδικό κρατίδιο αυτόν τον τρόπο ούτε ως μνήμη, θησαύρισμα παιδείας. Μας είναι αδύνατο να κατανοήσουμε (δεν έχουμε προσλαμβάνουσες παραστάσεις), πώς μπορεί μια συλλογικότητα να οργανώθηκε κάποτε με προτεραιότητα ανάγκης την υπαρκτική γνησιότητα και όχι τη χρησιμότητα. Ερμηνεύουμε την Αρχαία Ελλάδα, το Βυζάντιο, την Τουρκοκρατία με τα κριτήρια και τα δόγματα του Ιστορικού Υλισμού ή με τις προ-πολιτικές ατομοκεντρικές αξιώσεις του Διαφωτισμού – μιλάμε για την αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία σαν το προανάκρουσμα «αυτοθεσμιζόμενης» κολλεκτίβας ή «κομμούνας».

Ο Ελληνισμός τέλειωσε ιστορικά με αργό και βασανιστικό (ταπεινωτικό) ψυχορράγημα που ξεκίνησε το 1833 και συνεχίζεται, άγνωστο για πόσο ακόμη. Παλεύουμε να πιθηκίσουμε με συνέπεια τα «φώτα» της Εσπερίας, την παραχάραξη του αθλήματος της σχέσης σε μονοτροπία της χρήσης. Και ούτε αυτό δεν καταφέρνουμε, ο μεταπρατισμός μάς καθηλώνει σε τριτοκοσμικά επίπεδα υπανάπτυξης, διαφθοράς, οργανωτικής διάλυσης, απαιδευσίας, βαναυσότητας στην καθημερινή συμπεριφορά.

Αν συνεχίζουμε κωμικά να καυχώμαστε για την Αρχαία Ελλάδα, είναι επειδή μάς μάθανε ότι στο δικό της κληροδότημα βασίστηκε, και αυτό αξιοποίησε ο καταναλωτικός πολιτισμός της Δύσης, που εμείς αποκλειστικά θαυμάζουμε και είναι το ίνδαλμά μας. Ωσάν να ήταν ποτέ δυνατό η ταύτιση του «αληθεύειν» με το «κοινωνείν» να γεννήσει τον ατομοκεντρισμό του cogito ή της αισθησιοκρατίας, η μεταφυσική στόχευση της αρχαιοελληνικής δημοκρατίας να παραγάγει το όνειδος της σημερινής εμπορευματοποιημένης κομματοκρατίας.

Το ιστορικό ψυχορράγημα του Ελληνισμού είναι βασανιστικό και ταπεινωτικό, γιατί συνεχίζουμε να υπάρχουμε χωρίς πια να είμαστε Ελληνες και χωρίς να μπορούμε να γίνουμε «Ευρωπαίοι». Και απομνημείωση αρχιτεκτονική του χαμένου προσώπου μας είναι η βλάσφημη αισχρουργία του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης: Αυτάρεσκη αναίδεια μιας αφελληνισμένης κοινωνίας, που χρυσοπληρώνει Αμερικανοελβετό για να φιλοτεχνήσει «μοδέρνο» νεοπλουτίστικο πορτραίτο της αμάθειας και ασχετοσύνης της.

Σε κάθε παραμικρή πτυχή του το σημερινό ελληνώνυμο κρατίδιο είναι μια ύβρις της ελληνικότητας.

Από την σημερινή Καθημερινή

Read Full Post »

ΤΡΟΜΠΟΥΚΙΣΤΑΝ

138459-1poa24a

Εισέβαλε αίφνης στην σφαίρα του δημοσίου βίου ο Γεώργιος Τρομπούκης. Κατά τα δημοσιογραφικά θρυλούμενα ο Τρομπούκης, ορμώμενος από την συνήθη επιχειρηματική ασημαντότητα της  ελληνικής περιφέρειας, κατόρθωσε βραχυπρόθεσμα να καθιερωθεί στο αθηναϊκό ελδοράδο ως σημαίνων υπερεργολάβος του ελληνικού δημοσίου.

Θα πρέπει ωστόσο να συνομολογήσουμε ότι ο δρόμος της ταχείας κοινωνικής και οικονομικής ανέλιξης του φιλόδοξου επιχειρηματία δεν ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα. Τον είχαν πυροβολήσει, τον έβαλαν φυλακή αλλά ακαταπόνητος αυτός δεν το έβαλε κάτω.

Εκτός από την ακόρεστη διάθεση για προκοπή είχε κι άφθονο ελεύθερο χρόνο. Κι ως γνωστόν ο χρόνος στον καπιταληστρικό μας κόσμο είναι χρήμα. Ξέπλενε λοιπόν ο φιλόπονος επιχειρηματίας χρήματα, έσπαγε επιταγές κι ασκούσε την προσοδοφόρο τοκογλυφία στο περιθώριο των άλλων του δραστηριοτήτων. Επισήμως ήταν εργολάβος χωματουργικών εργασιών. Κέρδιζε μηνιαίως 120-150 χιλιάδες ευρά μόνο από αυτή του την δραστηριότητα –σύμφωνα με δική του δήλωση στην ανακριτική αρχή. Για τις υπόλοιπες ενασχολήσεις του δεν έδωσε στοιχεία. Επίσης ο πολυτάλαντος Τρομπούκης, στους άνυδρους καιρούς της γενικευμένης ιδιωτείας, ήταν κι ενεργός πολίτης. Συμμετείχε στα κοινά στηρίζοντας το κυβερνών κόμμα αλλά, απ’ ότι φάνηκε, ήταν άνθρωπος απροκατάληπτος πολιτικά. Γι’ αυτό συνεταιριζόταν και με faux κομμουνιστές, που είχαν προ πολλού ενεχυριάσει την αριστεροσύνη τους, κάνοντας καριέρα στον χώρο των προοδευτικών εκδόσεων, των δημοσίων έργων και των εξωνημένων δημοσκοπήσεων.

Ο Τρομπούκης, ήρθε από το πουθενά για να μας θυμίσει ότι ο πολιτικός κόσμος της χώρας συγχνωτίζεται χαριέντως με τον υπόκοσμό της. Να μας θυμίσει ότι στην χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας ανθούν και λουλουδίζουν καθ’ όλο το έτος οι αγλαοί καρποί της. Το American dream είναι εδώ. Με τις κατάλληλες κουμπαριές και δοσοληψίες μπορεί να κοιμηθείς φτωχοδιάβολος και να ξυπνήσεις κροίσος.

Ο Τρομπούκης κι ο κάθε Τρομπούκης δεν είναι τα αποπαίδια της νεοελλαδικής ακοινωνησίας. Είναι εδώ και καιρό τα ειδεχθή πρότυπά της. Το αξιακό σύστημα το οποίο μας ελκύει, το οποίο διακονούμε και υπηρετούμε είναι ο παντί τρόπω πλουτισμός. Κι όσοι δεν είναι τόσο θρασύδειλοι ώστε να ακολουθήσουν την αήθη νομιμότητα που δεξιώθηκε και ανέδειξε τους κάθε λογής τραμπούκους που λεηλατούν τον δημόδιο βίο ή φιλοδοξούν να γίνουν αργόμισθοι υπάλληλοί τους ή τους αμνηστεύουν στηρίζοντας ευηθώς τους πολιτικούς τους φίλους.

Άλλωστε η θορυβώδης πτώση τους δεν οφείλεται σε κουτσαβακικό παραπάτημα. Είναι παράπλευρη απώλεια μιας τυχαίας εκπυρσοκρότησης. Το οικοδόμημα άλλωστε στεργιώνει μόνο με τις κατάλληλες ανθρωποθυσίες. Οι πρωτομάστορες να ’ναι καλά.

Διόλου παράξενο λοιπόν εάν την κάποτε Ελλάδα, μετά από χρόνια, οι κάποτε Έλληνες την λέν Τρομπουκιστάν.

Τιμής ένεκεν.

Θ.Ε.Π.

Read Full Post »

gatzea

«Ένα κίνημα νεολαίας δεν πρόκειται να υπάρξει και να καταστεί αυθεντικό, αν δεν είναι πραγματικά εναλλακτικό. Κι εναλλακτικό σημαίνει να αμφισβητήσει ριζικά τα ήθη, τις πρακτικές, τον λόγο και τις πολιτικές του θνήσκοντος πολιτικού και κοινωνικού καθεστώτος. Να συνδυάσει, τα προσωπικά αδιέξοδα με μια νέα αίσθηση συλλογικότητας, την αγωνία για δουλειά με μια νέα ευαισθησία για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον αυτού του τόπου. Και να δώσει απάντηση στα αδιέξοδα, όχι με υποσχέσεις αλλά εμπνέοντας ένα νέο, συνολικό όραμα για την εθνική ανεξαρτησία, την κοινωνική χειραφέτηση, την οικολογία και την άμεση δημοκρατία. Και σε οποιαδήποτε περίπτωση, η πολυθρύλητη «επιστροφή των νέων στην πολιτική» δεν πρόκειται να πραγματοποιηθεί με όρους υποταγής στις τρύπιες κομματικές σημαίες του παρελθόντος και αποδοχή των λαϊφστάιλ ιδεολογημάτων του συρμού, αλλά, αντίθετα, μέσα από την ριζική ανατροπή του πολιτικού λόγου και της ατζέντας που σήμερα κυριαρχεί…

Αυτά και πολλά άλλα θα απασχολήσουν την 1η Πανελλαδική Συνάντηση των νέων του Άρδην και της Ρήξης, που θα πραγματοποιηθεί 16-19/07 στην Άνω Γατζέα του Πηλίου. ….«Μακριά από την κονσερβοποιημένη διασκέδαση, και τον τουρισμό των μεγάλων ξενοδοχείων και των Rooms to let»

Για περισσότερες πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής στα τηλέφωνα:

Αθήνα: 6972720422,

Θεσσαλονίκη: 6947219501  – 6973393122,

Πάτρα: 6977510730

Read Full Post »

capitalismo

Απορρίφθηκε η αίτηση αποφυλάκισης του Θοδωρή Ηλιόπουλου, ο οποίος κρατείται εδώ κι έξι μήνες στον Κορυδαλλό επειδή -άκουσον, άκουσον- συμμετείχε σε διαδήλωση. Θυμίζουμε ότι οι μάρτυρες συκοφαντίας είναι αστυνομικοί κι ότι προκλητικά αγνοούνται οι μαρτυρίες αυτοπτών -δημοσιογράφων και διαδηλωτών. Η απόφαση ήταν αρνητική, με την δικαιολογία πως ο Θ. Ηλιόπουλος είναι επικίνδυνος για την δημοκρατία!

Οι φίλοι του κ. Χριστοφοράκου, προφανώς,  είναι οι προαγωγοί της Δημοκρατίας  -κατά το κοινώς λεγόμενο, οι νταβατζήδες της.

Read Full Post »

Older Posts »