Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Απρίλιος 2009

kypros-anan2

Φίλοι καλοί του περιοδικού, Ελλαδίδες και Κύπριοι, συμμετείχαν στην συγκέντρωση την οποία η ακελική τσογλαναρία, μέσω της Χαραυγής, χαρακτήρισε … ακροδεξιά.

Ο τόπος μας, κι εκεί κι εδώ, είναι μικρός κι όλοι λίγο πολύ γνωριζόμαστε.

Πρέπει να είσαι πολύ σκατόψυχος για να χαρακτηρίσεις έτσι μια εκδήλωση στην οποία μίλησε ο κ. Β. Λυσσαρίδης.

Παραθέτουμε την ομιλία του και συστρατευόμαστε.
Στώμεν Καλώς.
Ο Πενταδάκτυλος δεν ανασηκώνει, αλλά γυρίζει την πλάτη
Περιφρονεί τη σκλαβιά και τους προσκυνημένους.
Ο Απόστολος Ανδρέας αιχμάλωτος βιώνει μια αλλιώτικη σταύρωση και αναμένει Ανάσταση.
Η Κερύνεια αλυσοδεμένη, οργισμένη μας διαμηνύει πως δεν τους έφερε η αγαπημένη θάλασσα της Κερύνειας.
Ο Μούσκος στον αφανισμένο τάφο απαιτεί τρισάγιο. Ο Μάτσης αναρωτιέται αν ξεχάστηκε το δικό του μολών λαβέ.

Στην Αίπεια οι πέτρες ουρλιάζουν στην αρχαία Ελληνική, Μητέρα της Κυπριακής.
Το συρματόπλεγμα διάτρητο πληγώνει πιο βαθιά από το αδιαπέραστο.

Ο Ρε Αλέξης διαμηνύει.

Τον τάφο μου μην αναζητάτε
Εγώ θέλω λεύτερη γη για να ταφώ.
Στα μαγειρεία ετοιμάζονται νεοανανικά σχέδια.
Με το ίδιο υλικό με ψευδεπίγραφα καρυκεύματα.
Κι εσύ λαέ βασανισμένε
Μην ξεχνάς τον Ωροπό.

Στα χέρια σου θα πάρεις την τύχη σου. Εσύ διαφεντεύεις τις προοπτικές.
Δεν υπάρχουν εν λευκώ εξουσιοδοτήσεις.
Αυτή τη γη την κρατάει σε στέρεη άγκυρα μια ιστορία χιλιάδων χρόνων, μια πανάρχαια γλώσσα που μιλιέται ακόμα με τα ώδε τα χαμαί, τα διπλά σύμφωνα και τα περισπώμενα.
Αυτή τη γη κανείς δεν θα μας την πάρει.

Μας πληγώνουν.
Μα το νιν ανταν να τρώει την γην,
τρώει την γην θαρκέται,
μα πάντα τζείνον τρώεται τζιαι τζείνον
καταλιέται.

Γιατί σαφής η μοίρα.
Η Ρωμιοσύνη εν να χαθεί
όντας ο κόσμος λείψει.

24 Απριλίου 2004. Τα σχέδια καλώς προετοιμασμένα. Με αξιοποίηση του αναξιόπιστου εκπροσώπου του ΟΗΕ του Ανάν για να δώσουν δικαιοφάνεια στις προτάσεις.

Με εκβιασμούς, πιέσεις, απειλές και εξαγορές στο μητροπολιτικό και στον κυπριακό χώρο.

Με Εφιάλτες έτοιμους και με αφελείς να συστρατρεύονται.

Κι εσύ λαέ, με το αλάθητο κριτήριο, παραμερίζοντας έντεχνες εποικοδομητικές ασάφειες, έθεσες τον δάκτυλον εις τον τύπον των ήλων και αντελήφθης του λόγου το αληθές.

Ανέτρεψες σχέδια, δολοπλοκίες και επιτήδειους δολοπλόκους. Και είπες Όχι. Ένα Όχι που ακούεται ακόμη και που το ακούει στον τάφο ο Πρόεδρος που με τόση συναισθηματική φόρτιση έδωσε αυτή την απάντηση, ο παρών απών Τάσσος Παπαδόπουλος.

Και το Όχι βαρυσήμαντο. Και ασφαλώς δεν είπες όχι σε επί μ΄ρους πρόνοιες, αλλά στη φιλοσοφία του σχεδίου. Όταν πλανητάρχες δια πυρός και σιδήρου επέβαλλαν απόψεις, σε κάθε λαό που δεν ανεχόταν την υποταγή, κάποιοι πληρεξούσιοι και εντολοδόχοι πιστοί υπηρέτες σε προειδοποιούσαν ότι το Όχι σου θα ήταν καταστροφικό, γιατί πλανητάρχες και σία δεν θα αποδεχόντουσαν από ένα λιλιπούτειο λαό αντίσταση στα σχέδια και τις επιδιώξεις τους.

Σου ΄παν.
Είσαι μικρός. Αν κάνεις ένα ακόμα βήμα
θα σε αφανίσουν.
Είπες. Αν δεν το κάνω θα
είμαι ακόμα πιο μικρός.

Και έφυγες από τα μαρμαρένια αλώνια με σημάδια πληγών, μα περήφανος, αγονάτιστος και έτοιμος να συνεχίσεις τη λογική άρνηση υπογραφής καταστροφικών σχεδίων. Και τώρα, ας μας μετρήσουν καλύτερα.

Και τότε οι ξένοι ήσαν βέβαιοι για το αποτέλεσμα. Και προσωπικά με προειδοποίησαν ότι εμμονή σε απόρριψη ισοδυναμούσε με δονκιχωτισμό.
Και πιστός στη δική σας εντολή, διερμηνεύοντας τις δικές σας αποφάσεις, έδωσα τη δική σας απάντηση.

Ότι όταν υπάρχουν ανεμόμυλοι επικίνδυνοι σαν κι αυτούς χρειαζόντουσαν Δόν Κιχώτες σαν κι εμάς για να τους ανατρέψουν.

Και ο λαός έσπασε τα ιδεολογικά σύνορα, αγνόησε προτροπές και απειλές και είπε Όχι σε ένα σχέδιο που στην ουσία θα τερμάτιζε τη νόμιμη του κρατική οντότητα και στη συνέχεια θα οδηγούσε σε εθνικό αφανισμό.

Το σχέδιο Ανάν ενταφιάσθηκε τον Απρίλη του 2004.
Και οι νεκροί δυνάμει λαϊκής απόφασης δεν αναστήνονται. Όμως κάποιοι προσπαθούν να τους αναβιώσουν ως βρικόλακες που και πάλιν μαίνονται και απειλούν.

Σχέδια βρικόλακες που πλαστογραφούν την ουσία του Κυπριακού. Παραμερίζουν την κατοχή και την ένοχη Τουρκία και προσπαθούν να προβάλουν το Κυπριακό ως διακοινοτική διαμάχη, προσφέροντας άλλοθι στην Τουρκία που κατηγορούμενη για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας καταφέρνει να εκλεγεί μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας, να είναι υποψήφια για ένταξη στην Ε.Ε. και να οδηγεί το θύμα στο εδώλιο του κατηγορούμενου. Εμείς όμως θα ανατρέψουμε την πλαστογραφία.

Ποια είναι η υφή του Κυπριακού. Εισβολή, κατοχή, εθνοκάθαρση, γενοκτονία, διχοτόμηση από τον Τουρκικό στρατό, εποικισμός και μία κατά συνέχεια παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του Κυπριακού λαού.

Εδώ έπρεπε να επικεντρώνεται ο διάλογος με την Τουρκία ως αντίπαλη πλευρά όχι το έτερο θύμα του τουρκικού επεκτατισμού τους Τουρκοκύπριους.

Και οι δηλώσεις για λύση από τους Κυπρίους αποτελούν φενάκη. Ο Ταλάτ είναι πιστός γκαουλάϊτερ της Άγκυρας και όχι εκπρόσωπος των συμφερόντων των Τουρκοκυπρίων.

Στην προεκλογική περίοδο όλες οι πλευρές δεσμεύθηκαν ενώπιον του λαού για λύση που να διασφαλίζει την ενότητα του χώρου, του κράτους, των θεσμών, της οικονομίας, τις βασικές ελευθερίες, τα ανθρώπινα δικαιώματα και θα τερματίζει κηδεμονίες, εγγυήσεις και ξένη στρατιωτική παρουσία.
Η λαϊκή εντολή δόθηκε πάνω σε αυτή τη βάση. Περαιτέρω ότι οι συνομιλίες θα άρχιζαν μόνο εφόσον είχε εξευρεθεί ένα αδρό πλαίσιο για λύση. Βρέθηκε; Το πρώτο κοινό ανακοινωθέν Χριστόφια – Ταλάτ δημιούργησε εύλογες ανησυχίες. Αδιανόητη η αποδοχή δύο κρατών, συνεταιρισμού, που η ανυπαρξία του επισημοποιήθηκε το 1964, εκ περιτροπής προεδρία νομιμοποίηση του εποικισμού, εκχώρηση του κατάλοιπου εξουσίας και συνομοσπονδιακή διάρθρωση με εκ περιτροπής χειρισμό θεμάτων, με ουσιαστική εξίσωση του 82 με το 18, με κατά καιρούς πρόεδρο εκ Τουρκίας να λύει αδιέξοδα, με τους έποικους να αποτελούν την πλειοψηφία στα κατεχόμενα και να καθορίζουν την Τ/Κ ηγεσία με συμφωνίες (κρατικές στην ουσία) μεταξύ ομοσπονδιακής κυβέρνησης και περιφερειών. Αυτές οι προτάσεις δεν ανταποκρίνονται προς τη λαϊκή εντολή.

Αδιανόητη η άποψη ότι αυτή πρέπει να είναι η βάση των συνομιλιών. Λαϊκή απαίτηση και εντολή είναι η αναίρεση κάθε παρέκκλισης και επάνοδος και εμμονή στις προεκλογικές δεσμεύσεις. Κάποιοι θεωρούν τη μάχη χαμένη και ότι πρέπει να συμπεριφερθούμε σαν ηττημένοι και να δεχθούμε τους όρους του κατακτητή.

Σου ΄παν. – Γιατί συνεχίζεις αφού η μάχη έχει χαθεί;
Είπες: – Αν δεν συνεχίσω δεν θα υπάρξει άλλη μάχη.
Και προσθέτω:

Αν αντικρίζεις την κατοχική σημαία
στον Πενταδάκτυλο
και δεν σε πνίγει η οργή
αν προσκυνάς τα φυλακισμένα
μνήματα
και γυρνάς στο σπιτικό με ήρεμη
συνείδηση
αν προσπερνάς
τον Μαχαιρά του Αυξεντίου
ως ένα απλό αξιοθέατο
αν νυχτοβραδιάζεις στο αλυσοδεμένο
λιμανάκι της Κερύνειας
παρέα με το δεσμοφύλακα
του κάστρου που φιλοξενεί
το αίμα μαρτύρων αιώνων
με την κατοχική
σημαία θεματοφύλακα της
πλαστογραφίας
αν έχεις διαγράψει τα αχνάρια
του Κανάρη από την
πονεμένη ακτή της Λαπήθου
αν έχεις ξεγράψει το πατρικό σου για μερικά
αργύρια
τότε όσο κι αν αγαπώ
όλους τους ανθρώπους
όσο κι αν συγχωρώ, εγκλήματα
και δειλίες
όσο κι αν αντικρίζω το βορρά
αδιόρθωτος
τότε ταπεινά σου λέω
δεν σε θέλω στην παρέα μου
εγώ θέλω τον τούρκο λεύτερο
σε λεύτερη Τουρκία
και λεύτερο το γέρο – Μίχαλο
σε λεύτερη πατρίδα

Ναι. Υπάρχουν αρνητικές εξελίξεις. Οι ΗΠΑ συνεχίζουν την ίδια πολιτική στην περιοχή με την Τουρκία ως υπέρτατο πληρεξουσιακό περιφερειάρχη. Η επίσκεψη Ομπάμα καταδεικνύει τη συνέχιση της ίδιας Αμερικανικής πολιτικής.

Και η Μ. Βρετανία ακολουθεί ή καλύτερα υποβάλλει αυτή τη γραμμή ενώ εμείς εμμέσως νομιμοποιούμε κυριαρχία επί εδαφών μας. Όμως υπάρχουν και θετικές εξελίξεις. Η Ε.Ε. αρχίζει να απορρίπτει αμερικανικές κηδεμονικές τάσεις ιδιαίτερα αναφορικά με την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. αναζητεί ανεξάρτητο ρόλο και αυτό οδηγεί στην αναζήτηση γέφυρας επικοινωνίας στη Μέση Ανατολή μέσω Κύπρου, ενώ η Τουρκία αποτελεί καθαρό πληρεξουσιακό παράγοντα των ΗΠΑ.

Επιβάλλεται μια διεκδικητική πολιτική και προσφυγή σε όλα τα διεθνή πολιτικά και νομικά βήματα.

Ασφαλώς είναι ανεπίτρεπτο να επιτραπεί η ενταξιακή πορεία της Τουρκίας A la carte όταν αρνείται να συμμορφωθεί με τις υποχρεώσεις της.

Το Βέτο είναι το όπλο των μικρών χωρών για προάσπιση των εθνικών συμφερόντων τους.

Στο κουρδικό ίσως δεν υπάρχει σύμπτωση θεωρήσεων μεταξύ ΗΠΑ και Τουρκίας. Όμως συν Αθηνά και χείρα κίνει. Οι σχέσεις μας με την περιοχή πρέπει να αναβαθμισθούν ιδιαίτερα με τις παραδοσιακές φιλικές Αραβικές χώρες. Πρέπει να αναβαθμίσουμε τις σχέσεις μας με τη Ρωσία και άλλες εν δυνάμει συμμαχικές χώρες (Κίνα, Γαλλία, Αυστρία) και η Ελλάδα να εμμείνει στην υλοποίηση άλλων ενεργειακών οδών που τώρα μονοπωλούνται σχεδόν από την Τουρκία.

Μπορεί το αριθμητικό ισοζύγιο να είναι αρνητικό. Όμως η αξιοποίηση των εμπλεκομένων συμφερόντων θα αναβαθμίσει τη γεωστρατηγική μας σημασία. Περαιτέρω. Σε κάθε αναμέτρηση υπάρχει μια σημαντική διάσταση. Η αποφασιστικότητα ενός λαού να υπερασπίσει τα δικαιώματά του.

Τα μολών λαβέ οδήγησαν αγωνιστές στο θάνατο και έθνη στην αθανασία. Το μολών λαβέ του Αυξεντίου γέννησε την Κυπριακή Δημοκρατία. Το δικό σας μολών λαβέ θα διασφαλίσει τη δικαίωση..

Σήμερα δεν χρειαζόμαστε ολοκαυτώματα. Αλλά σταθερή αντίσταση σε πιέσεις, εκβιασμούς και εξαγορές. Και αυτή είναι το ίδιο σημαντική. Οι πολιτικές Θερμοπύλες είναι εξ ίσου ηρωικές.

Ναι. Η ενότητα αποτελεί κλειδί στην επιτυχία. Όμως η ενότητα στηρίζεται στην κοινότητα στόχων.

Και ο λαός είναι έτοιμος να στηρίζει, χωρίς υπολογισμό θυσιών, ενότητα που βασίζεται στις προεκλογικές υποσχέσεις. Σιωπή όταν υπάρχουν παρεκκλίσεις ισοδυναμεί με συνενοχή.

Και η κριτική δεν έχει στόχο να τσιμεντώσει τυχόν σφάλματα, αλλά να τα ανατρέψει. Θέλουμε μια Ευρωπαϊκή Κύπρο για όλους. Ελληνοκύπριους, Τουρκοκύπριους, Μαρωνίτες, Αρμένιους, Λατίνους σε μια ειρηνική συμπόρευση προόδου και ευημερίας.

Θέλουμε μια πολυπολιτισμική Κύπρο. Αυτό σημαίνει περηφάνια για την εθνική ταυτότητα όλων.

Ναι. Είμαστε περήφανοι για την καταγωγή μας και θέλουμε το ίδιο για τους Τουρκοκύπριους.

Θέλουμε επαναπροσέγγιση. Αλλά η επαναπροσέγγιση δεν σημαίνει ούτε διαγραφή εγκλημάτων ούτε πλαστογραφία της ιστορίας, ούτε της υφής του Κυπριακού.

Επαναπροσέγγιση σε κοινή πορεία ενάντια σε ξένες κηδεμονίες, ξένους στρατούς και ενάντια στην επιβολή ενός πολυκηδεμονευόμενου συνομοσπονδιακού μεταποικιοκρατικού μορφώματος.

Επειγόμεθα για λύση. Όχι για διάλυση. Έντεχνα επισείουν τον κίνδυνο διχοτόμησης που είναι υπαρκτός. Όμως τα υπό εκκόλαψη νεο – ανανικά σχέδια ισοδυναμούν με διχοτόμηση και τουρκική επικυριαρχία στις τώρα ελεύθερες περιοχές που τελικά θα οδηγήσει με τον εποικισμό σε αλεξανδρετοποίηση .

Ο θάνατος είναι μεγαλύτερη καταδίκη από τον ακρωτηριασμό. Όμως με σωστή διεκδικητική πολιτική μπορούμε να αποφύγουμε και τον ακρωτηριασμό. Και αυτό θα πράξουμε.

Οι ξένοι γνωρίζουν ότι για να γίνουν δεκτά σχέδια εθνοκτόνα πρέπει να υποσκάψουν το αίσθημα εθνικής ταυτότητας. Η προσπάθεια είναι σαφής. Κάθε αναφορά σε ελληνικότητα χαρακτηρίζεται ως σοβινισμός. Όμως η εθνική ταυτότητα δεν είναι επιλογή. Είναι αυτονόητη. Και σε πολυεθνικές κρατικές οντότητες δεν υπονομεύεται η εθνική ταυτότητα της μειοψηφίας, αλλά ασφαλώς όχι και της πλειοψηφίας. Δεν θα ανεχθούμε πλαστογράφηση της ιστορίας της οποίας φρουροί είναι οι Αυξεντίου οι Μάτσηδες, οι Παλληκαρίδηδες.

Και η ελληνική φιλοσοφική θεώρηση είναι αναγνώριση και αλληλεγγύη προς κάθε λαό.

Θα επαναλάβω στίχους από το ποίημα για την Ελλάδα.

Ελλάδα των Αρκαδίων και της
Αλαμάνας
του κρυφού σχολιού μα και
της ανοιχτής αντίστασης
οι αναλύμπιοι άρχοντες
μου διαμυνούν πως
αν σε πω μάνα Ελλάδα
με μαύρο χρώμα θα
με βάψουν αναχρονιστή κι
Εθνικιστή,
Ελλάδα που με δίδαξες
αληθινά να αγαπώ και τον Ανδρεα
τον Αράμ και του
γειτονικού χωριού τον
φίλο τον Ομέρη
εγώ Ελλάδα μου δεν
σε κρατάω μητριά
και τώρα στο στερνό
το μονοπάτι
μάνα Ελλάδα θα σε πω
κι όταν ακόμα
κάποιοι νεοέλληνες εδώ κι εκεί
μου γύρισαν την πλάτη

Και ας μη συγχύζουν την αναγκαία εκπαιδευτική μεταρρύθμιση με την κακόγουστη προσπάθεια επαναγραφής της ιστορίας με στενά αλλότρια ελατήρια.

Συναγωνίστριες και συναγωνιστές.
Στώμεν καλώς.

Όλοι εμείς εδώ, με τα αγκάθια του συρματοπλέγματος να πληγώνουν τις σάρκες μας, χωρίς μισαλλοδοξία, δηλώνουμε προς κάθε κατεύθυνση πως χωρίς υπολογισμό θυσίας θα υπερασπίσουμε την επιβίωση μας σε ολόκληρη την Κυπριακή επικράτεια από τον Απ. Ανδρέα, την Κερύνεια, του Μόρφου ως την Πάφο και το δικαίωμα όλων των Κυπρίων (Ελληνοκυπρίων, Τουρκοκυπρίων, Μαρωνιτών, Αρμενίων και Λατίνων) να είναι περήφανοι πολίτες της συνολικής κυπριακής επικράτειας.

Θα υπερασπίσουμε για όλους αυτό το δικαίωμα.

Στον Πενταδάκτυλο στασίασε ένας νεκρός
Δεν τον χωρούσε ο Άδης
Μα τα σύνορα φρουρούσαν Κέρβεροι
Και Πραιτωριανοί
Ξέφυγε μα δεν έφυγε
Απόμεινε μισοστρατίς στον
Ανύπαρκτο χώρο
Κι από τότε παράμεινε
Ανύπαρκτος στην υπαρκτή
Αδιέξοδη στράτα.
Ζητείται λύτης
Και λύτης ο λαός
Που γκρεμίζει αλυσίδες
Και Πραιτωριανούς
Και κάνει τη ζωή, ζωή
Και την ελευθερία, ελευθερία.

Και εμείς δεν θα εξαντληθούμε σε εκκλήσεις προς τον Πενταδάκτυλο τον άψυχο ψυχωμένο βράχο. Εμείς θα δανείσουμε χέρια και δόντια και ψυχή στον αιωνόβιο αδούλωτο γίγαντα.

Αυτά τα χώματα είναι δικά μας
Και δικά τους
Και κανείς δεν θα μας τα πάρει
Ο αγώνας θα έχει μόνο
Μια κατάληξη.
Λεύτερη Κύπρος για όλους.

Σε αυτό τον αγώνα θάμαστε στρατευμένοι ζωντανοί ή νεκροί.

Όσοι πιστοί.

Read Full Post »

afissa3

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

του Θεόδωρου Ε. Παντούλα, διευθυντή του περιοδικού manifesto

Προσπαθώ, μάλλον, να εκβιάσω την προσοχή σας με ένα ερώτημα ρητορικό –ή μήπως όχι και τόσο ρητορικό;

Με τηλεοπτική κατάνυξη καθ’ όλη την Σαρακοστή οι πανέλληνες (πάνελ+Έλληνες) παρακολούθησαν, έμπλεοι κατανύξεως, την αυξομειούμενη τιμή των εγχώριων αμνοεριφίων. Διότι, αν δεν πάρεις αρνί απ’ τον καθημαγμένο τόπο σου, τότε από πού θα πάρεις;

Και φθάνει η μεγάλη εβδομάδα, κατά την οποία και κορυφώνονται τα πάθη του κάθε μικρομεσαίου τηλεθεατή. Η made in Grece παράδοση όμως και πάλι νικά. Ο Έλλην –live your myth- σφίγγει το ζωνάρι και κάνει εκδρομές στα ανά την επικράτεια θέρετρα. Μύκονος, Ύδρα, Αράχωβα. Κι αλλαχού οικονομικότερα ψάλλοντας «ω γλυκύ μου έαρ» και σιχτιρίζοντας το εθνικό δίκτυο.

Όλη την μεγάλη Εβδομάδα οι ναοί κατακλύζονται από «πιστούς», οι οποίοι στο διάλειμμα των εορταστικών αγορών τους περνούν από την εκκλησιά –«αν υπάρχει, ας τον εξαγοράσουμε μ’ ένα κεράκι». Στις πρώτες σειρές συνωστίζονται οι εν Εκκλησία πολιτευόμενοι παραγοντίσκοι. Όλοι τους αλιβάνιστοι κι ανέραστοι, περαστικοί από τον Νυμφώνα, επιδιδόμενοι σε ασκήσεις διατάσεως για να δουν και να τους δούνε.

Κι η διοικούσα Εκκλησία όχι μόνο το ανέχεται αυτό αλλά κολακευμένη από την κοσμοσυρροή συνεπικουρεί αυτό τον διασυρμό. Με θεατρικότητες, με νεοπλουτικό κιτσαριό, με χορωδίες προκομμένες στον «φραγκολεβαντινισμό», με τεμενάδες στους Καισαρίσκους, με ευσεβιστικές παράτες. Ουαί.

Να σε νεκροστολίσουνε Χριστέ ουχί οι πιστοί σου αλλά το πλησιέστερο ανθοπωλείο με απευθείας ανάθεση.

Ποια σιωπή; Ταρατατζούμ. Οπλοφόροι παραστέκονται. Οι Αρχές ακολουθούν και μοιράζουν χαμόγελα.

Ο Υιός του Θεού εμπαίζεται, εξευτελίζεται, ατιμάζεται και σταυρώνεται.

Άλλοι δεν έχουν ένδυμα κι εμείς πασαρέλα. Αυτάρεσκα αυτιστικοί, ανυποψίαστα εγωκεντρικοί ανάβουμε την καρναβαλικά στολισμένη λαμπάδα μας από ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε. «Χαίρε ραββί» οι πολύσπουδοι σε χαιρετούν. «Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία ότι αυτοί θεόν όψονται». Την τύφλα μας εμείς.

Δώδεκα παρά πέντε στον προαύλιο χώρο του ναού –«έτσι για το καλό»- κατά πως προστάζει η παράδοση. Εδώ ξεδιπλώνεται εκ νέου το δαιμόνιο της φυλής και η ακατάβλητος δύναμίς της. Ποια συντριβή; Ψοφοδεές «Χριστός Ανέστη» και στρακαστρούκες στην θέση της κάποτε γιορτής, του πάλαι ποτέ Ευαγγελίου. «Δεύτε λάβετε φως». Λαμπάδες Μπάτμαν και Μπάρμπι μεταλαμπαδεύουν το αναστάσιμο φως. Και κροτίδες, πολλές κροτίδες –διότι εν Ελλάδι ο χαβαλές είναι πατρογονικό έθιμο.

Δώδεκα και πέντε σχεδόν άπαντες οι όψιμοι νηστευτές βρίσκονται πέριξ της μαγειρίτσας ν’ ανανεώνουν το ραντεβού τους πέριξ της πρωϊνής σούβλας. Εδώ ο εορτασμός θα λάβει πάνδημες διαστάσεις. «Πάσα κτίσις αγάλλεται και χαίρει ότι Χριστός ανέστη και Άδης εσκυλεύθη». Το λοιπόν φάτε (άχρι σκασμού), πιείτε (άχρι σκασμού επίσης) κι ό,τι αρπάξει ο κώλος μας. Λαλίστατα τα χείλη των ασεβών. Καλό το έντεχνο για ξεκίνημα αλλά κανείς δεν κάνει κέφι με αυτό. Η νεοελληνική σχιζοφρένεια ανάβει –μέρα που ’ναι- το πούρο της, μεθοκοπάει –μέρα που ’ναι- και τσιφτετελιζόμενη –κατά τα ειωθότα πάντοτε- λικνίζεται αδιακρίτως με όλη την ευτέλεια της εγχωρίου δισκογραφικής τιποτολογίας. Εν Ελλάδι η κυρίαρχος νεοπλουτική βαρβαρότητα συνεορτάζει με την επικρατούσα δεισιδαιμονία παντελώς αδιάβροχη και από την Ανάσταση και από μήνυμά της.

«Ει Χριστός ουκ εγήγερται, κενόν άρα το κήρυγμα ημών, κενή και η πίστις ημών». Κενή η πίστη –γεμάτα τα στομάχια.

«Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν, άδου την καθαίρεσιν, άλλης βιοτής, της αιωνίου απαρχήν». Η αρχή έγινε με τον ληστή που δεν έχει θέση στα πλούσια τραπέζια μας. Στο δικό μας γλεντοκόπημα πλεονάζαν οι σόδες. Αυτές που μας βοήθησαν να ρευτούμε τον αμνό.

Η ένσαρκη Αγάπη που παρθένεψε την πόρνη, να σκεπάσει και την δική μας αναξιότητα από τους μικρούς καθημερινούς θανάτους των μικρών μας εβδομάδων. Αμήν.

Read Full Post »

«Libertá vo candtando…»

cf83cebfcebbcf89cebccf8ccf82

τοῦ Δ. Κοσμόπουλου ποιητή καί δοκιμιογράφου

«…Ψάλλω τήν Λευτεριά…», λέει ὁ στίχος τοῦ Dante πού βάζει προμετωπίδα ὁ Διονύσιος Σολωμός στόν «῞Υμνο εἰς τήν ᾿Ελευθερίαν». Οἱ ῞Ελληνες ὀφείλουν νά χαίρονται… Οἱ πολιτικοί μας ταγοί ἐπανέρχονται στίς εὐγενέστερες στιγμές τοῦ κοινοβουλευτικοῦ μας βίου. ῞Οταν πολιτικοί, ὅπως ὁ ᾿Ηλίας ᾿Ηλιοῦ, ὁ Γεώργιος Παπανδρέου, ὁ Παναγιώτης Κανελλόπουλος ἤ ὁ Γεώργιος Καρτάλης, ἐγκρατεῖς κάτοχοι ἑλληνικῆς παιδείας καί γλώσσας, στήριζαν τά ἐπιχειρήματά τους στούς θησαυρούς τῆς παρακαταθήκης μας. ᾿Αλλιῶς δέν ἐξηγεῖται· Μάθαμε, προσφάτως, ἐντός Κοινοβουλίου, ἀπό τόν κύριο ᾿Αλαβάνο, ὅτι ὑπάρχει καί καλή βία. ῎Αρα δικαιολογοῦνται οἱ «ἐπαναστάτες» πού καῖνε καί σπάζουν. ᾿Αφοῦ στόν ἐθνικό ὕμνο ἡ ὄψη τῆς ἐλευθερίας «…μέ βία μετράει τή γῆ». ῎Οχι! Δέν εἶναι «βία», εἶναι «βιά» ἀπήντησεν μετά σπουδῆς ὁ Γιῶργος Καρατζαφέρης. Καί σημαίνει «βιασύνη»… Αὐτό θά πεῖ κοινωνία αὐτοσυνειδησίας! Οἱ ἐκπρόσωποι τοῦ ἔθνους, ἐν Κοινοβουλίῳ, θέτουν ζητήματα ἑρμηνευτικῆς στόν Σολωμό… Οἱ ῞Ελληνες μᾶλλον πρέπει νά κλαῖνε. Μέ μαῦρο δάκρυ… ῾Η μικροκομματική μιζέρια, κύριο χαρακτηριστικό τῆς ὁποίας εἶναι ἡ γλωσσική ἀφασία (τοῦ «δέν δικαιοῦσθε διά νά ὁμιλεῖτε», λόγου χάριν), ἐπιστρατεύει κι ὄσα ἱερά ἀγνοεῖ γιά τίς ἄθλιες σκοπιμότητές της. ῾Ο ἕνας τους, σέ ντελίριουμ ἰδεοληψίας, μέ νεοζντανοφικό τρόπο, ὑπερασπίζεται τόν φασιστικό ἀμοραλισμό τῆς κουκουλοφορίας. ῾Ο ἕτερος ἐθνορητορεύει, γιά κουκιά, ὅπως οἱ φουσκωμένοι διάνοι. ῾Ο τρίτος νοιάζεται γιά τά «προσωπικά του δωράκια» ἀπό τόν κορβανᾶ. Καί τά λοιπά. (Γιά νά μαθαίνουνε οἱ μικρομαγαζάτορες τῶν κομμάτων. Στίς «Σημείωσες τοῦ ποιητῆ», στήν α’ ἔκδοση (1825), ὁ γενάρχης τῆς ποιητικῆς μας παράδοσης Διονύσιος ῾Ιερομόναχος Σολωμός, ἀπαντώντας στίς κατηγορίες πού λάβαινε ὅτι ὁ ῞Υμνος ἐκφράζει «ὑψηλά νοήματα» πλήν μέ «στίχους σφαλμένους», γράφει γιά τήν μετρική τοῦ ποιήματος· «…Τό ια (βία), τό εει (ρέει), τό αϊ (Μάϊ) (…) ὅταν δέν εἶναι εἰς τό τέλος τοῦ στίχου, δέν κάνει παρά μία συλλαβή (…)». Βία, λοιπόν ἡ λέξη. Σημαίνει τό βλέμμα πού ρίχνει ἡ ἐλευθερία, φλογερό καί πεῖσμον. Πού περνάει, ἀναμετρώντας ἀτίθασα ὅλη τήν γῆ. Βία τοῦ βλέμματος καί τῆς ψυχῆς. ᾿Ανυποχώρητη. ᾿Από τόν πιό ἀναστάσιμο ποιητή μας πού εἶδε τήν «Μητέρα μεγαλόψυχη, τήν θεϊκιά πατρίδα» τυλιγμένη μέ «φύλλα τῆς Λαμπρῆς», μέ φύλλα τῶν Βαγιῶνε». Προτείνω, ὡς πολίτης, πρό ἡμερησίας διατάξεως συζήτηση στή Βουλή, μέ θέμα· «῏Ητο ἤ δέν ἦτο ὁ Σολωμός στυγνός ἐθνικιστής»); Σταυρώνεται τό ἐσφαγμένο ᾿Αρνίο, γιά νά ἀναστηθεῖ μαζί Του ἡ τύφλα μας. Στή Δέκατη ἕκτη παράγραφο τῶν σημειωμάτων, στήν «Γυναίκα τῆς Ζάκυνθος» (1825 – 1826), ὁ Διονύσιος ῾Ιερομόναχος βάζει ἕνα Μεσολογγίτη νά μιλᾶ· «Πῶς πάει τό ἔθνος, πῶς πᾶνε οἱ δουλειές; Καί ἄφησε τό κουπί του καί μέ τό χέρι ἐσυχνόκοβε τόν ἀέρα orizzontalmente (σ.σ.· ὁριζόντια). Εἶδες νά μαδᾶνε τήν κότα καί ὁ ἀέρας νά συνεπαίρνει τά πούπουλα; ῎Ετσι πάει τό ἔθνος». Σπολλάτη σας, «φασουλῆδες, μακριά, κι ἐσεῖς παλιάτσοι» γιά νά θυμηθοῦμε τόν Παλαμά.

Read Full Post »

ceb5ceb9cebacf8ccebdceb1-11

του Χρήστου Γιανναρά

Ψύχραιμα, νηφάλια, σοβαρά, οπαδοί και αντίπαλοι πρέπει να αναγνωρίσουν ότι το κόμμα της «Νέας Δημοκρατίας» έχει ιστορικά τελειώσει. Ο λόγος για τη συγκρότησή του και την ύπαρξή του εξαντλήθηκε στα πρώτα εφτά χρόνια από την ίδρυσή του: Ηταν το θεσμικό σχήμα ή όχημα για να ασκήσει την προσωποπαγή πολιτική του ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ο πρεσβύτερος. Εκεί τελείωσε ο ιστορικός ρόλος αυτού του κόμματος. Δεν φιλοδόξησε ποτέ τίποτα περισσότερο. Δεν επαγγέλθηκε κοινωνικούς στόχους, δεν είπε ποτέ ποιο μέλλον οραματίζεται, πώς καταλαβαίνει την ελληνικότητα πέρα από τις εθνικιστικές ρητορείες, για ποια ποιότητα ζωής ήθελε να δουλέψει και να αγωνιστεί. Ψέλλιζε μόνο αφελείς γενικότητες για οικονομικό φιλελευθερισμό με παράλληλο «κοινωνικό κράτος», ωσάν τέτοια λόγια του αέρα να συνιστούσαν πολιτική ραχοκοκαλιά. Ηταν κόμμα από γεννησιμιού του ασπόνδυλο, δεν πίστευε σε τίποτα. Φιλοδοξούσε να διαχειριστεί την εξουσία, να αυξήσει ίσως και την ευμάρεια. Αυτό μόνο. Ο ίδιος ο ιδρυτής της «Νέας Δημοκρατίας» ήταν άνθρωπος της διαχειριστικής πράξης, αποκλειστικά. Ακόμα και την είσοδο της Ελλάδας στην «Ευρωπαϊκή Ενωση» την επιδίωξε για λόγους ωμής χρησιμοθηρίας, οικονομικής και αμυντικής – δεν είχε τις προϋποθέσεις να προβληματιστεί για τις ιστορικές παραμέτρους της ένταξης. Κυβέρνησε τη χώρα μετά τη μεταπολίτευση και ούτε καν αντιλήφθηκε το τεράστιο κενό ταυτότητας και συνοχής που κληροδότησε στην ελληνική κοινωνία η δικτατορία: Με τη «Νέα Δημοκρατία» στην εξουσία, κυρίαρχη ιδεολογία ώς το πιο απόμακρο χωριό, σχολειό, γειτονιά ή καφενείο ήταν ένας παλαιοημερολογίτικος μαρξισμός δίχως αντίλογο. Την ανάγκη αντιλόγου, κριτικής στάσης και θετικής κοινωνικής αντιπρότασης στην «προοδευτική» φενάκη του παλαιοημερολογίτικου μαρξισμού δεν την κατάλαβε ποτέ το κόμμα της «Νέας Δημοκρατίας». Ούτε και όταν ευφυέστατα το ΠΑΣΟΚ προσεταιρίστηκε το φενακισμένο ιδεολόγημα, το συνταίριαξε με τον αμοραλισμό του παπανδρεϊσμού και εμφανίστηκε να σαρκώνει τη ρεβάνς των ηττημένων της πολυαίμακτης ανταρσίας που εξωραΐστηκε σαν «εμφύλιος». Με τον πρεσβύτερο Καραμανλή η «Νέα Δημοκρατία» αποδείχθηκε ανίκανη να αρθρώσει πρόταση προσανατολισμού της παραπαίουσας, μετά τη μεταπολίτευση, ελλαδικής κοινωνίας. Και επί αρχηγίας Ράλλη και Αβέρωφ η ανικανότητα αυτή πήρε τον χαρακτήρα πανικόβλητης παραίτησης από κάθε πολιτική ιδιοπροσωπία, φτηνής απομίμησης της πασοκικής «επιτυχίας». Ο πόθος της απομίμησης γέννησε τη λογική της εκλογής Μητσοτάκη, λογική αναπαραγωγής του ανδρεϊκού προτύπου, ώστε «το ένα σαΐνι να φάει το άλλο». Δεν ενδιέφερε παρά μόνο και αποκλειστικά η ανακατάληψη της εξουσίας με οποιοδήποτε τίμημα. Στη δεκαετία του ’80 η Ελλάδα «μετασχηματιζόταν» στανικά με όρους κοινωνικού παλιμβαρβαρισμού, ιδεολογικής τρομοκρατίας, κυνικού αμοραλισμού. Και η «Νέα Δημοκρατία» ήταν σαν να μην υπήρχε, σαν μην καταλάβαινε τι συμβαίνει στον τόπο. Κατεδαφιζόταν κάθε ιεραρχική δομή του κράτους και της κοινωνίας, κάθε θεσμική αξιοκρατία, κάθε έλεγχος πειθαρχικός ή αξιολόγησης ποιοτήτων. Και η αξιωματική τότε αντιπολίτευση δεν ψέλλισε ποτέ έστω μια λέξη διαμαρτυρίας, διαφωνίας, αντίστασης. Ετρεμε να μην δυσαρεστήσει οπαδούς της πασοκικής λοιμικής, ώστε να ψαρέψει ψήφους παραπονούμενων ή παραγκωνισμένων. Διαλύονταν τα σχολειά, ατιμάζονταν τα πανεπιστήμια, ο συνδικαλισμός είχε αλλοτριωθεί σε γκανγκστερισμό ασύδοτων εκβιασμών, σε αντικοινωνική κακουργία. Ο Παπανδρέου βύθιζε το κράτος σε εφιαλτική υπερχρέωση με ξέφρενο δανεισμό και παρανοϊκή σπατάλη των κοινοτικών «πακέτων». Αλλά η «Νέα Δημοκρατία» σιωπούσε, ήταν κυριολεκτικά ανύπαρκτη, αηδιαστικά ψοφοδεής. Δεν την έκοφτε ούτε η κοινωνία ούτε η πατρίδα ούτε η αξιοπρέπεια. Μόνο το τσιμπολόγημα ψήφων από το ηροστράτειο «κίνημα». Η αγανάκτηση και οργή του λαού για τη σοσιαλεπώνυμη απάτη κορυφώθηκε το 1989 και ύστερα πάλι το 2004. Και τις δύο φορές ήταν φανερό ότι η κοινωνία ζητούσε απαλλαγή από το ΠΑΣΟΚ, δεν είχε την ψυχραιμία να διακρίνει ότι η «Νέα Δημοκρατία» δεν διέθετε ούτε πολιτικό πρόγραμμα ούτε κοινωνικούς στόχους. Η κυβένηση Μητσοτάκη ήταν κυριολεκτικά μια παρένθεση ντροπής: προσπάθεια οικειοποίησης των μεταρρυθμιστικών πανουργημάτων του ΠΑΣΟΚ για να στηθεί «γαλάζιο» κομματικό κράτος – προσπάθεια ευτελής όπως κάθε απομίμηση. Δεν άντεξε ούτε μια τετραετία. Το 2004 έμοιασε να διαφαίνεται ρεαλιστικότερη ελπίδα: Και πάλι η Ν. Δ. απέφευγε περίτρομη κάθε συγκεκριμένη αντιδιαστολή της προς το ΠΑΣΟΚ, κάθε ρήξη με την εγκληματική πολιτική του στη Δημόσια Διοίκηση, στην Παιδεία, στον Συνδικαλισμό, στα ΜΜΕ. Κοινωνική αντιπρόταση στον αμοραλισμό και μηδενισμό δεν διέθετε. Αλλά τώρα ο αρχηγός ήταν νέος, ευφραδής, με φήμη καλοσπουδαγμένου, που ετοιμαζόταν από νήπιο για να γίνει πρωθυπουργός. Βάραινε ουσιαστικά και η σύγκριση με τον αρτιδόμητο τότε, μέσα από περίεργες διαδικασίες πανικού, αρχηγό του ΠΑΣΟΚ – η διαφορά παρουσίας και φαινόμενων προσόντων ήταν συντριπτική για τον παπανδρεϊκό επίγονο. Αυτή η διαφορά ανατράπηκε παταγωδώς μέσα σε πέντε μόλις χρόνια. Ολες οι δημοσκοπήσεις βεβαιώνουν περίτρανα ότι ο πολύφερνος (με ζηλευτή προίκα) αρχηγός της Ν. Δ. νικιέται κατά κράτος από τον πιο μειονεκτικό που θα μπορούσε να του λάχει αντίπαλο. Περισσότερο ταπεινωτική ήττα δεν ήταν δυνατόν να γνωρίσει. Πρόκειται για εξευτελιστική συντριβή, για ισόβιο στίγμα. Ωστόσο, από την τραγωδία συνάγεται δίδαγμα πολύτιμο: Δεν γίνεται να κυβερνηθεί μια χώρα μόνο με κοντόφθαλμη ιδιοτέλεια, φτηνή εξουσιολαγνεία. Οταν μάλιστα είναι εξόφθαλμη και η ανικανότητα, η αδυναμία να επενδυθεί έστω και η ιδιοτέλεια σε φιλόδοξους στόχους. Εξουσία διαχειριστική, δίχως τόλμη για ρήξεις μεταρρυθμιστικές, εξουσία υποταγμένη στην ευτέλεια εσωκομματικών ισορροπιών, καμαρίλας «διαπλεκομένων» είναι εξ ορισμού βραχύβια. Το κόμμα της Ν. Δ. έχει ιστορικά τελειώσει, το τέλος υπογραμμίζουν οι καραδοκούντες δελφίνοι της αρχηγίας, υποδειγματικές περιπτώσεις κωμικής ανικανότητας. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν την Ελλάδα να επιστρέφει, με αυτοκτονική αμβλύνοια, σε ό, τι εξέμεσε το 1989 και το 2004. «Συμβέβηκε το της αληθούς παροιμίας: κύων επιστρέφων επί το ίδιον εξέραμα και υς λουσαμένη εις κύλισμα βορβόρου». Η παροιμία δεν προέβλεψε την πενταετή αλουσία από του βορβόρου, που μας επέβαλε η «Νέα Δημοκρατία». Με τη λογική της τιμιότητας, που ίσως δεν είναι πάντοτε πολιτικά ορθή, απομένει μία και μοναδική ρεαλιστική ελπίδα για την Ελλάδα: Οψέποτε γίνουν εκλογές, ΠΑΣΟΚ και Ν. Δ. να πάρουν το καθένα ποσοστό μικρότερο από το 10% του συνόλου των ψήφων. Να τολμήσουν οι Ελληνες αντίσταση στην αναίδεια και θρασύτητα των «κομμάτων εξουσίας» ψηφίζοντας έστω και κομματίδια ήσσονος σοβαρότητας – φυσιολατρών, κυνηγών, ονειροπαρμένων. Ισως έτσι θα υποχρεωθεί σε ανασύστατη το πολιτικό σκηνικό.

από την σημερινή ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Read Full Post »

copertina1

Σύντομα (σε δυο εβδομάδες περίπου) θα τυπωθεί το νέο μας τεύχος με αφιέρωμα στον Α. Σολζενίτσιν κι ένα δεύτερο στο … ανολοκλήρωτο ’21. (Μέχρι τότε θα έχουμε διορθώσει και το λάθος που υπάρχει στο προσωρινό εξώφυλλο).

Το καλοκαιρινό μας τεύχος θα φιλοξενήσει ένα εκτενές αφιέρωμα στον Τ. Παπατσώνη με εξαιρετικά κείμενα των Δ. Αγγελή, Δ. Ελευθεράκη, Ν. Κεσμέτη, Κ. Χατζηαντωνίου κ. ά.

Το φθινοπωρινό τεύχος θα έχει αφιέρωμα στην Ήπειρο, κι αν όλα πάνε κατ’ ευχήν, θα εγκαινιάσουμε μαζί του μια σειρά αλλαγών που έχουν εδώ και καιρό δρομολογηθεί.

Όπως πάντα είναι καλοδεχούμενες οι παρατηρήσεις σας και οι … συνδρομές σας!!!

Read Full Post »

kypros-anan

Φανερός, ξεκάθαρος είναι και πάλι ο κίνδυνος επιβολής μιας άδικης και παράνομης λύσης, μιας λύσης με Παρθενογένεση ενός Πολιτειακού Εκτρώματος που θα ενταφιάζει την εθνική μας καταγωγή, θα καταλύει τη Δημοκρατία, θα παραμορφώνει τον μακραίωνα πολιτισμό μας, με φυλετικό-ρατσιστικό διαχωρισμό των πολιτών του σε βάρος των Ε/Κ, μιας λύσης που θα επιβληθεί από τον στρατοκράτη ισχυρό στον αδύναμο, θα τουρκοποιεί την πατρώα γη και που θα είναι ασφαλώς στα μέτρα ξένων προς την Κύπρο συμφερόντων. Κύπριε συμπατριώτη και συμπατριώτισσα, εσύ που με την ψήφο σου στο Δημοψήφισμα του 2004 διέσωσες το κράτος και την ιστορική σου συνέπεια σ’ αυτή τη γη, καλείσαι τώρα, ανεξάρτητα από ιδεολογική ή κομματική σχέση να υπερασπιστείς τα δίκαια και τα δικαιώματά σου. Καλούμαστε όλοι να στείλουμε το μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση ότι δεν θα γονατίσουμε μπροστά στην αλαζονεία του Τούρκου εισβολέα, ότι δεν θα δεχθούμε τίποτε λιγότερο από αυτά που καθορίζονται από το Ευρωπαϊκό και το Διεθνές Δίκαιο. Ελάτε να πούμε ξεκάθαρα ότι δεν δεχόμαστε εκ περιτροπής προεδρίες, συνεταιρισμούς συνιστώντων ισότιμων κρατών, παραμονή εποίκων και εγγυητικά – επεμβατικά δικαιώματα της Τουρκίας. Συμπατριώτες και συμπατριώτισσες, με τις συνεχείς υποχωρήσεις μας τρέφουμε τη βουλιμία του Τούρκου κατακτητή που μέσα από τη διαδικασία των συνομιλιών πετυχαίνει ολοένα και περισσότερο τους στόχους του για εξ’ ολοκλήρου υποτελές στην Τουρκία Κυπριακό κράτος και απόφραξη της πορείας της Τουρκίας προς την Ευρωπαϊκή Ένωση. Συμπατριώτες και συμπατριώτισσες, οφείλουμε να πούμε στον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας και σε ολόκληρη την Πολιτική μας Ηγεσία, ότι πρέπει να ανακόψουν την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας και παράλληλα να επανατοποθετήσουν το Κυπριακό στις πραγματικές του διαστάσεις ως πρόβλημα απαλλαγής από την Τουρκική κατοχή και τους εποίκους και πλήρους εφαρμογής του Διεθνούς και Ευρωπαϊκού δικαίου σε ολόκληρη την επικράτεια της Κυπριακής Δημοκρατίας, χώρας μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ελάτε να απαιτήσουμε την ανάληψη μιας δυναμικής παγκόσμιας διαφωτιστικής εκστρατείας αποκάλυψης του πραγματικού προσώπου της Τουρκίας για τα εγκλήματα πολέμου κατά της Κύπρου και τις γενοκτονίες γενικά κατά του Ελληνισμού και να ζητήσουμε από τις Πολιτικές Ηγεσίες Κύπρου και Ελλάδας, αναδιαμόρφωση της εξωτερικής τους πολιτικής έναντι της Τουρκίας αφού οι κίνδυνοι και οι απειλές της χώρας αυτής στρέφονται πάντα και προς τις δύο. Ελάτε να στείλουμε ένα μήνυμα ότι απορρίπτουμε κάθε μορφής υποχωρήσεις οι οποίες δεν διασφαλίζουν ή αποκαθιστούν τα δικαιώματά μας. Ας δώσουμε όλοι μαζικά το παρόν μας στο Συλλαλητήριο της 24ης Απριλίου για να προειδοποιήσουμε ότι ΟΥΔΕΠΟΤΕ ο περήφανος λαός μας θα δεχθεί ΣΥΓΚΑΛΥΜΜΕΝΑ ΄Η ΟΧΙ ΣΧΕΔΙΑ ΤΥΠΟΥ ΑΝΑΝ. Κύριοι ομιλητές οι Βάσος Λυσσαρίδης και Γεράσιμος Αρσένης. Θα χαιρετίσουν η Α.Μ. ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος, αρχηγοί ή εκπρόσωποι κομμάτων και εκπρόσωποι των Οργανωτών. Το Συλλαλητήριο οργανώνουν δεκάδες Κινήσεις, Σωματεία και Οργανώσεις της Κύπρου καθώς επίσης η εξ Ελλάδος Συντονιστική Επιτροπή Υποστήριξης για Ελεύθερη Κύπρο (ΣΕΥΑΕΚ) και το Σωματείο στην Αθήνα Συμπαράστασης στον Αγώνα της Κύπρου (ΣΑΚ). Το ζωντανό αγωνιστικό μουσικό πρόγραμμα που θα πλαισιώσει την εκδήλωση θα λαμπρύνει με τη συμμετοχή του ο δεξιοτέχνης της κρητικής λύρας και τραγουδιστής Πάρης Περισυνάκης.

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΥΠΡΙΑΚΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ & ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ Συντονιστική Επιτροπή Υποστήριξης Αγώνα για Ελεύθερη Κύπρο (ΣΕΥΑΕΚ – Ελλάδα) Συμπαράσταση Αγώνα Κύπρου (ΣΑΚ – Ελλάδα)

Read Full Post »

afissa2

Read Full Post »

Older Posts »